κούφιες κηροζίνες

Κιλοβατώρες μου ψυχές
Κι αλγόριθμοι καημοί μου
Σαν πεζικάριες σιωπές
Κερνάτε τη ζωή μου
Που ΄χει ντελίριο βαρύ
Σακάτικο χειμώνα
Και μες σε χρόνια κραυγή …(χρόνιος)
Το θάνατο λεχώνα

Διώρυγες αναπνοές
Και λέξεις μου εγκλίσεις
Σας αγοράζω δυο γενιές
Από τηλεπωλησεις
Και  ΄σεις μου δίνετε κελιά
Με κούφιες κηροζίνες
Και μου περνάτε στα κρυφά
Θεούς σε ασπιρίνες

Αφηρημένες μου χαρές
Τσίρκο εφημερεύον
Τσιγάρα μου ισορροπιστές
Θεριό περιοδεύον
Πίνω το γάλα μου πικρό
Για ν΄ αποκτήσω ύφος
Μα είναι το κόλπο μου νεκρό
Και μου φωνάζει τζίφος

Έγινα συλλαβή σ ένα κομμάτι ιδέας

Έγινα συλλαβή σ ένα κομμάτι ιδέας

Χώθηκα στη αυλή σαν χαραυγή

Στη Γένοβα είμαι θαμμένος με μια πέτρα στο χέρι

Με μια άσπρη φανέλα και μαύρη οργή

Ο δρόμος σας στρωτός είναι και γω η λακκούβα

Έχετε μυρωδιά μιας κλούβιας ζωής

Απ του θεού το στόμα όταν νύχτα ξέρναει

.. στα λυσσακά του μέσα εμείς

Τραλαραλαρί με μια πέτρα στο χέρι

Τραλαραλάρα και ανθό στη καρδιά

αταξικοί καημοι μου

Πίνω αέρα πλαστικό
Και γέλιο εχω πρησμένο
Κορμάκι εχω αστικό
Και στη καρδια ένα φρένο

Είναι η σιωπη μου καθαρή
Εν τάξη η ζωη μου
Και στη σειρα κάθε πρωί
Οι αταξικοί καημοι μου

Στη πρίζα εχω τη χαρα
Συνταξιούχα  ζόρια
Και εχω μεσα μου βαθιά
Μια ασπρη στενοχώρια

Μπαλώνω χρονια τη ψυχη
Μη μου ζηταει ρεστα
Κι ετσι δεν εχω διαρροή
Σε φαουλ μανιφέστα 

γροθια σημαία

Ποτε τελειώνει αυτό το χθες
Που τρέχει σε αύριο δρόμο
Κι τεθλασμένες μας ψυχες
Που ολο γυρεύουνε φωτιές
Τρακάρουν με το χρόνο

Οι καπνισμένες μας φωνές
Πότε τους θα στεγνώσουν
Κι πεινασμένες μας χαρες
Που περιμενουν σε σειρες
Ποτε θα μας φορτώσουν

Ποτε αυτό το βουητό
Θα το ακουμε ωραια
Σαν άπειρο κυνηγητό
Που κανει το κορμι κυρτό
Και τη γροθια σημαία

Ποτε οι ανασες μου θα βρουν
Εκεινες του καιρού μου
Απ του παιδιου κλεφτά να βγουν
Και φανερα μεσα να μπουν
Στα σκέτα του μυαλού μου

τα τσιγαρα

τσιγαρα που κλέβουν το χρονο
τσιγαρα μικρες μου κραυγες
στη σούμα που κανω οι χαρες
παντα μου βρίσκουνε πόνο

τσιγαρα που χρονια δαγκώνουν
τσιγάρα σε χερι κουτσό
το ψεμα κρατάνε ζεστό
και παντα το αποθεώνουν

τσιγαρα του δρομου παρέα
τσιγαρα αγκαζέ στο κορμί
ένσημα μία ζωή
στο πρωι μου κολλάνε βαρέα

τσιγαρα σκάρτες αγάπες
τσιγαρα σχολης εργατών
φυσάνε στη διαπασών
για μενα εμβατήρια απάτες

τσιγάρα σαν αδεια πακέτα
τσιγαρα σα διάολος σωστός
το ματι μου κλείνει ο θεος
και ΄κεινος τσιγάρα εχει τέτοια
 

Σεφτέ στον εαυτο σου κανεις

Μονος σου εσυ κερνάς εσενα

Στο καφενείο του κανένα

Σεφτέ στον εαυτο σου κανεις

Μονος σου παίζεις κι όμως χάνεις

Στο πονο ρίχνεις λεει μελέτη

Να του ζητήσεις δυο ρουσφέτι

Μα  ΄κεινος σ΄ εχει σε νηστεία

Κι ετσι δεν εχεις απαρτία

Ψαχνεις λωρίδες οξυγόνου

Μεσα σε λαμπες αλογόνου

Και πλέον εισαι εσυ μαζι σου

Κι νεοσύλλεκτοι καημοί σου

Σε τεντωμένες μεσα οθόνες

Ψαχνει η ζωη σου για κρυψώνες

Κι από το φρεσκο σου τσιγάρο

Βγαίνω εγω και σε γιουχάρω 

χαμενο κορμι η φατσα της ψυχης

εχασα αποψε το κορμι εκει που περπατουσα μου επεσε απο την ψυχη καλα δεν την φορουσα ετσι δεν ειμαι πια γυμνος αδειασαν οι αρμοί μου μα τωρα που ειμαι αλαφριός γυμνη ειναι η ψυχη μου τα ματια μου παντρευτηκαν εκεινα της σιωπης μου πρωτη φορα αντικρισα τη φατσα της ψυχης μου δεν ξερω αν πρεπει να γελω ή αν πρεπει για να κλαψω μα σιγουρα νέο κορμι θα πρεπει για να ψαξω ετσι και τα καταφερα και μπηκα σε τσιγαρο φιλοι μου αναψτε μου φωτια αποψε ντεπουτάρω

κουρελου

φιλε ετουτη τη ζωη την εχω σαν πεθανω για να της ριξω ενα κορμι και μιά ψυχη απο πανω φιλε ετουτη τη ζωη φοραω σαν ξυπνησω πλαγιαζω ορθιος το πρωϊ για να την περπατησω φιλε ετουτη τη ζωη την εχω σαν φοβαμαι καλα διπλωσει στο κορμι μαζι της να κοιμαμαι μαγκα μου τουτη τη ζωη για κουρελου την εχω την ριχνω πανω μου διπλή το κρυο της να αντέχω

αχ

αχ οταν πειναγα να ΄τρωγα χωμα στη διψα να ΄πινα ουρανο αντι για σωμα να ΄χα αμπελωνα και διχως προποδες να ΄μουν βουνο μες το κεφαλι μου να ειχα μπόρα υδατινη να ΄χα κορμοστασια να ΄μουνα ανεμος σε κατηφορα τα κοκκαλα μου να ηταν πλεχτα να ημουν το τιποτα να ημουν τα παντα να ΄μουνα το βλεμα απο αγριο σκυλι να ΄μουνα καμπος μεσα σε μαντρα να τρεχω ελευθερος σε φυλακη οταν γελουσα να εβγαζα ελαφια κι απο το κλαμα ποταμια νεκρα αχ! να γεννιομουνα μες τα χωραφια να με καμαρωνα στα μουλωχτα

εγω

κεφαλι παραθυρι κι αλλοκοτα πνευμονια 40 τοσα χρονια κουσουρι κουβαλω κοιμαμαι σαν σταγονα ξυπναω και ανθιζω το χρονο ξεψειριζω ριμαρω οτι αγαπω καημοι παραφυλανε και ποσους θα περασω α'ι'ντε να γερασω μαζι με την κυρα γυναικα στα παιδια ανοιξε παραθυρια χεσε τα φροντιστηρια και ριξτα στην πυρα μη με εξοριζεις λαθος και να κανω καμια φορα τα χανω βοηθαμε το φτωχο μη με παρεξηγησεις κουσουρια κουβαλαω κι ισως παραπαταω μα ξερω ν' αγαπω

διχως

ενας λαβυρινθος αποψε οι καημοι μα ακρη δεν εχει το κουβαρι νιωθω σαν δαιμονας που τρεχει να κρυφτει μεσα σε ενα αγγελικο κουφαρι διχως ψυχη αποψε θα ' μαι τυχερος αν θα τη βγαλω για μια ωρα ειναι ο σταυρος μου εγω τοσο γυμνος κι ο Γολγοθας μου μια αγρια κατηφορα σαν σουπα ο θανατος σερβιρεται ζεστος και ΄συ ζητας λιγακι ακομα αποψε εμεινε ο ουρανος κλειστος και ψοφιοι αγγελοι γεμησανε το χωμα ομφαλιο λωρο εχω μεταλικο που ΄ναι η ρωγμη για να τον σπασω ζωη σε λογου μου θα κατσω να μου πω και το τσογλανι που ΄χω μεσα θα χορτασω

αλφαβητάρι των κραυγών

Στ΄ αλφαβητάρι των κραυγών 

Θα δώσεις εξετάσεις

Κι ο πόνος σου στη διαπασών

Μετράει μεταστάσεις

Οι σκέψεις σου πισθάγκωνα

Δεμένες σε μια ζαλη

Σου κρυβουνε παράνομα

Που είναι το κεφάλι

Η πίκρα σου πιστωτική

Χρεώνει τη ζωη σου

Και γιναν προαστιακοί

Οι λέξεις κι καημοί σου 

Εργοθεός

Δυο φλόγες μεσα μου εχεις αποτσίγαρα

Σκέψεις παλιες σαν βερεσέ αγίες

Πιωμένα χέρια σου εχω για αντίβαρα

Στη κατηφόρα σου για εξουσιες

Χάνεσαι αιωνες σε καπνους και δόγματα

Περισπωμένες βαζεις για οξιες

Τα ξυλινα σου φορεσες αρώματα

Και με γυρνας σε κρύες ουτοπίες

Μεσα στη νυχτα μονος σου τοκίζεσαι

Ετοιμα ρήματα εχεις σε μπουκάλες

Εργοθεός στη βαρδια σου ορίζεσαι

Για να λουφάρεις κατω από τις σκάλες

Κάθεσαι μπρος στο ψόφιο σου ντελίριο

Και εχει τέτανο κάθε σου χαδι

Χτυπας στα ονειρα μου σιωπητήριο

Και στον ψηφιακό σου πλέεις Αδη  

ΜΑΘΗΜΑ ΣΟΛ ΜΠΕΖ

Έξι επί τρία κάνει δεκαοκτώ

Μάθε παιδί μου γράμματα, πήγαινε στο σχολειό

Εφτά εφτα σαράντα εννιά, δύο η μια δύο

Θα γίνεις ανεπρόκοπος άμα δεν πας σχολείο… παιδί μου

Βαρέθηκα να βλέπω προπαίδεια παντού

Εγώ είμ’ αλητάμπουρας κι είμαι παντός καιρού

Μπαμπά τους παιδικούς μου άκουσε λυγμούς

Που θέλεις απ’ τα δέκα μου να γίνω εγώ παππούς… μπαμπά μου.

Εργάτης ρε θα γίνεις σε μια σκατοδουλειά

Μαγκούφης, αχαΐρευτος, ρεζίλι του ντουνιά

Στο δάσκαλο να είσαι σούζα προσοχή

Πάμε την προπαίδεια ξανά απ’ την αρχή… παιδί μου

Θεέ μου τι τραβάω, δέκα είμαι χρονών

Πω πω τι θα τραβήξω ως τα δεκαοκτώ

Θα είναι στα σαράντα μου όλη η ευτυχία

Σε ένα τοίχο όρθια, επάνω σε πτυχία (;)… μπαμπά μου

Ρε άμα δε διαβάζεις θα γίνεις μπαγλαμάς,

Θα γίνεις σκουπιδιάρης, δεν θα χεις για να φας

Βάλε το κεφάλι σου πάνω στα γραφτά

Γιατρός λοιπόν να γίνεις να βγάζεις και λεφτά… παιδί μου

Δε σε καταλαβαίνω, τα λόγια σου παχιά

Για μένα όλα μοιάζουνε μεγάλη ζαβολιά

Αλλού είν’ η ουσία, γι’ αυτό ό,τι κι αν πεις

Εγώ θα ζήσω αναρχικός μα και κουμουνιστής… μπαμπά μου… να το πεις και στη μαμά

με αμόνια και σφυριά

Λιμαρισμένα τα σακάκια που φορω

Και μια πληγή στο στομα μου από βρέφος

Μου εχουνε να κουβαλω

Μία σιωπή με το στανιό

Και μισθωμένος να γελώ

Μονάχα ζέχνοντας και πάντοτε έθνος

Έτοιμες τύψεις βρισκω κάθε μου πρωί

Και κάθε νυχτα στα σκαλιά ένα τραύμα

Φροντίζουνε παντα αυτοί

Οι φοβοι μου να ΄ν΄ νηστικοί

Κι ολο να φταίει μια ζωη

Παντα αυτό το μούλικο μου κάρμα

Όταν διψώ να πινω παντα πυρετούς

Και ν΄ αγαπω της βάρδιας μου την ωρα

Να ΄ναι οι καημοί μου απ αυτους

Που τους βαφτίζουν βαρετούς

Και το πρωι σαν τους ακους

Μοιάζουνε με απορριμματοφόρα

Περνάει η μερα με αμόνια και σφυριά

Κρατώντας του κινήματος σημαίες σας

Μα ειν΄η ζωη μου σε κλουβιά

Τα ‘’θελω’’ μου στη λασπουριά

Και χρονια μεσα στη σκουριά

Κατάντησαν βρώμικες πια κι ιδέες σας

ο φασισμός κουσούρι

Μες τα ονειρα κοιμασαι
Που και που όμως θυμάσαι
Να ξυπνήσεις πατριωτης
Σε σικε πραγματικοτης

Το κλουβί σου κανουν πάσα

Στην αιωνια τους φάρσα

Τρως με όρεξη και λοξα

Τη μπαγιάτικη τους δοξα

Τίποτα πια δε σε πιανει
Μηχανη σε εχουν κανει
Με χαμογελο πρησμένο
Σε ΄χουνε βαλσαμωμένο

Τους καημους σου εχεις σε βάρδια

Και ας είναι πια γομάρια

Αλλα τι να περιμένεις

Πριν το θανατο πεθαίνεις

Λιγος ανθρωπος, κουρέλι
Αποδείχτηκες εντελει
Σου ΄χει μεινει πια η μούρη
Και ο φασισμός κουσούρι

άφθονοι ουρανοί

Μια ζωη μο.νος κοιταζω. τα χαράματα μου
Αβαρος α.υτος ο κοσμος. σα μικρη γιορτή
Στο ποτηρι ό.μως θα ριξω. τα αποβράσματά μου
Θα με κρυψω. και θα κανω. γιάφκα τη ψυχη

Θα σκουπισω. τα αντιο. πανω στο τσιγαρο
Και θα σπασω. δυο λεξουλες. μεσα στο ρεφρεν
Εξουσιες. και ιδεες. ισως κογιοναρω
Να χορτάσε.ι το κορμι μου. ηχους του μηδεν

Σαπιοι κόμποι. στο στομαχι. ολοι μου οι φονοι
Γραφω κροτους. αποστάτες. καποιος να τους βρει
Ματια ταφο.ι δικιο μάπα. χάρτινη αγχόνη
Λύκοι πορνες. δεν υπαρχουν. στο χω ξαναπεί

Εφηβεία. πεθαμενη. από γεννησιμιού μας
Στομωμένοι. ηρωες μας. σε χρυσο κλουβί
Ντέρτια μεσα. σε μασούρι. τα αδικου καιρου μας
Συντροφε μας. περιμένουν. άφθονοι ουρανοί

Σαν πορνες λαικες

Ψυχη μου παλι γεμισες και παλι ολη βλέννες
σαν τον Ιουδα μεσα στα χαφιεδικα γυρνας
μα να προδώσεις τιποτα άλλο δεν εχει μεινει
μεσα στη σκια μου, τη σκουρια σου παρατάς
κι αυτή ερχεται απλωνεται και το κορμι μου σβήνει

Πονανε οι ανασες μου κι ΄ναι κουλουριασμένες
σκουπιζεις το κορμι μου με πανι από ενοχες
κρυβεσαι στα κοκκαλα κι αργυρια μυριζεις
τσονταρεις τις ανασες μου με όλα σου τα χθες
και ύστερα απλα, με γαμας και με καπνισεις

Υψωνεσαι στα χειλη μου και τι σιωπη μου πινεις
στη γλωσσα μου εισαι σαλιο καρφωμενο από καιρο
τα ζαρια οσο κι αν κούνησες παντα ερχονται ασσόδυα
τοσα χρονακια περασαν , μα πουθενα μυαλο
δεν εβαλες, δεν εβαλες και το ΄βαλες στα ποδια

Σαν πορνες λαικες – φιγουρες σε μπουρδελα
πισω από το μπερντε να παιξουμε σου λεω ελα
ελα να φωναξουμε, να καψουμε, να κλαψουμε
να πεσουμε, να τρεξουμε, ποτε μας να μη παψουμε
να ζηταμε…. να πεταξουμε

μαύρη μου ουρά

μάζεψα την ουρά μου ανάμεσα στα πόδια

τη μαύρη-τη μαύρη ουρά που κουβαλώ

και πήγα με τ αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς μου 

μαζί τους-μαζί τους, μαζί τους να χαθώ

μ αγκάλιασαν και μ έκαναν δικο τους στην αγέλη

μου μαθαν-μου μαθαν να ΄χω όρθια τα αυτιά

μου δείξανε στη θύελλα εγω πως πρέπει να ΄μαι

η φλόγα-η φλόγα που όλο την αψηφά

μου ειπαν μετριότητα μες την ελευθερία

δεν έχει-δεν έχει και μαθετο καλά

είτε ξερνάς τα πόσιμα κελιά που σε ποτίζουν

ή είτε-ή είτε ...σού κόβουν την ουρά

μου δωσαν αίμα απο την ουτοπική του φλέβα

και ηπια-και ηπια  που μεθυσα γερά

και πλέον σαν αδέσποτος, αδέσποτος γυρίζω

κουνώντας-κουνώντας ..τη μαύρη μου ουρά

Είμαι αυτό που είμαι

ο Αποστάτης που σπάει το κοινωνικό συμβόλαιο με αφορμή τη μοναξιά του.

... κι ας λέτε  πως η απόλυτη μοναξιά απαγορευται, είναι γιατι την φοβάστε, γιατι δεν ξερετε πως θα συμπεριφερθει.... κι ειναι ωραια.

Δεν με φοβάστε ε ;... ουτε εμενα , ουτε τη μοναξιά μου...

Κι ομως θα ΄πρεπε γιατι δεν ειμαι μόνος, ειμαστε πολλοί μόνοι και ο καθένας μας μπορεί να γινει μεσα σε κλάσματα πραξη αντίστασης στον συνεχιζόμενο πόλεμο που θεωρείτε οτι σταματήσατε.

... κλάσματα μεταξύ πλασμάτων, μικρες στιγμές, πεινασμένες, τόσο που μπορουν εστω και για λιγο να τσαλακώσουν τους μικρόκοσμους σας.. του καθενα σας ξεχωριστα.

Να κεντράρουν τη μήτρα σας και να γεννηθούν μέσα της, κλάσματα σαν μικροι αιώνες, έτοιμοι να τυπώσουμε εμας.

Να γίνουμε οικήματα στο μυαλο σας.

Ακομα δεν φοβαστε ε ;

Εγω φοβάμαι... οταν ομως δεν θα με εχω ξαναδεί τοσο μονο δεν θα φοβάμαι

... θα εχω κατι που θα μας μισει ολους ... και εσας και τους παλιούς μου εαυτους.

Θα ειμαι αυτο που ειμαι

Αυτο που θα τραγουδά '' απ τα κοκκαλα των μπατσων'' 

Αυτο που θα εχει φτάσει πιο βαθιά κι απο το μηδέν σας

Αυτο που θα αφοδευει στο εσώψυχο βρακί σας

Θα ειμαι αυτο που ειμαι