Τρυπιο καλσον

απο την tarifula


Οταν ο κροτος της σιωπης με ξεκουφαινει
κ'ολα τ'ανειπωτα μεσα μου ουρλιαζουν
εγω σε ψαχνω...
Οταν η θλιψη σα μαχαιρι με καρφωνει
κ'ολοι οι δρομοι σε αδιεξοδο με βγαζουν
εγω σε ψαχνω...

Οταν οι σκεψεις το μυαλο μου σακατευουν
και σαπιες μνημες μου ξεσκιζουν το παρον
εγω σε ψαχνω..
Οταν οι νυχτες τα ρολογια μου αχρηστευουν
κ'η λογικη μοιαζει παλιο τρυπιο καλσον
εγω σε ψαχνω...

Παλι τρεχω και σε ψαχνω
ψαχνω στα τυφλα
σηματα ξανα σου στελνω
μες τα σκοτεινα...

Παλι τρεχω και σε ψαχνω
ψαχνω μες το χθες
του κορμιου σου η απουσια
πανω μου λεκες...

Οταν ο πονος φτανει σα μια καταιγιδα
κ'ο χαλασμος της τα μεσα μου σαρωνει
εγω σε ψαχνω...
Οταν τα θελω μου μου στεινουνε παγιδα
κ'η μοναξια μ'ενα της γελιο με παγωνει
εγω σε ψαχνω...

Οταν οι μερες μου χαμενες με κοιτανε
κ'οι στιγμες τους μια ανασα μου γυρευουν
εγω σε ψαχνω...
Οταν τα ευκολα αναποδα γυρνανε
κ'οι σκιες μες τη ψυχη μου αλητευουν
εγω σε ψαχνω...

Διαολε...μια στιγμη

απο την tarifula



Ψαχνω μια ανυποπτη στιγμη
το τιποτα να φτυσω
που σα κουκουτσι σφηνωσε
στου ειναι την ανασα..
να βρει το δρομο του ξανα
καθε παλιο μου ρισκο
και ο μπαγασας μεσα μου
να ξαναδωσει πασα
Διαολε..μια στιγμη
μονο για μια στιγμη

Ψαχνω μια ανυποπτη στιγμη
παλι να μεταλαβω
απ'αγιο δισκοποτηρο
οσα μ'εχουν ξεχασει..
βουτια να κανω στα ψηλα
τα μαυρα μου να βγαλω
σ'ενος γαμωτο τη στροφη
η θλιψη να με χασει...
Διαολε..μια στιγμη
μονο για μια στιγμη

Ψαχνω μια ανυποπτη στιγμη
τη φλεβα να ματωσω
κι'οτι ποναει με μια κραυγη
να βγει και να πεταξει..
στο τρυπιο μου τον ουρανο
για κουρελου ν'απλωσω
τη διψα μου για ομορφια
και η ψυχη να αραξει..

Με μια κραυγη...σε μια στιγμη
στ'αστερια να με στειλω..
Σε μια στιγμη...απ'την αρχη
στη δυση..να ανατειλλω...

Κανενας πουστης και θεος

απο την tarifula



Ξερναει παλι αποψε..ο νους μου τρυπιες λεξεις
και σταζουν στα πνεμονια μου σαν αοσμη σκουρια
της μιας δεκαρας λογικη..τιναζουν τα μπουρια
τη σταχτη κανουν πιστα τους..ο διαολος να χορεψει
Φυτρωσαν παλι αποψε..στο ειναι μου αγκαθια
κι'εγω μ'ολη τη φορα μου, ξυπολ'τη τα πατω
αναστεναρισα η ψυχη..σ'αιματινα αγαπω
κι'εγιναν οι καβαντζες μου..του πατου κατακαθια...
Σολαρει παλι αποψε..στο αιμα μια αγωνια
κι'γω με συρματοπλεγμα να πλεκω προσευχες
μες τη ξεδιαντροπη σιωπη του τωρα και του χθες
κανενας πουστης και θεος..δε μου'δωσε ασυλια.
Και ξεσπασε η θυελλα..μεσα μου με μανια
τ'αλυτα και δεμενα μου ουρλιαζουνε ξανα
λυθηκαν μες το πανικο, της τρελλας τα σκοινια
ξεχυθηκαν τ'αγριμια μου...μ'ενος γιατι απορια
και ψαχνουν τερμα Γολγοθα..στο διφραγκο γωνια

Με ψυχή επανάσταση

της......... utterly sweet

Φορές αναρωτήθηκα που στέκουμε,το φως μας
μας φτάσανε,τους φτάσαμε;
Το βλέμμα γεμίζει βουνά
κι η απόσταση τρέχει,όλο τρέχει
άντε πάλι ξημέρωμα,
άντε τα ίδια βήματα και η φωνή ανύπαρκτη
μα μην το πείτε σε κανέναν πως ξοφλήσαμε
κρατήστε το στα χείλη..
Να το υποφέρουμε λίγο ακόμα
έρχεται η Άνοιξη,φέρνει μυγδαλιές
φέρνει ψευτιά μα και μια γλύκα τόση
όση φτύσανε επάνω μας,τόση..
Πριν μας βαρεθούν οι ευκαιρίες υπήρχαμε
είχαμε αυτό το 'παρά πέρα'
και πόδια να το πάμε
είχαμε..είχαμε..
Τώρα τί έχουμε;
Μια γαμημένη μοναξιά σα βδέλλα
που δεν λέει να ξεκόψει απ'τα μυαλά μας
κι ένα απόγευμα που ρούφηξα τα μάτια σου..
Η απόσταση παραμονεύει πια παντού
μακριά σας λέω..μακριά απ'όλους και όλα
μακριά κι από εμένα,με είπαν επικίνδυνη
η ύπαρξή μου χάρισμά σας
μα μην το πείτε σε κανέναν πως ξοφλήσαμε
ιδιαίτερα σ'εκείνους που μας φιλούν τα μάτια



Με ψυχή επανάσταση και με χέρια φτερά
δίνω μία στο κόσμο μου,να τον φέρ'όλο τούμπα
να τουμπάρουν οι θαλασσες και να πιάσω τον ήλιο
Να πατάω στα σύννεφα να χουφτώνω στεριά
Έτσι τα όνειρά μου δεν θα τα έγραφαν σχισμένες σελίδες..

Μα αν βγάλω την καρδιά μου απ'την κατάψυξη
θα πρέπει να την σώσω απ'τον κόσμο...

Πληγη

της........ karpox



κι αν λησμονω
σε ψαχνω ευθυς
μεσα στους δρομους της σιγης
και τραγουδω ψιθυριστα
τον ερωτα μας στα κρυφα

κι αν δεν ξεχνω
δεν θα σου πω
πως εχω μεινει πισω εκει
σε χρονου μια παλια ρωγμη
με μια πληγη που αιμοραγει

θα γινει ο χρονος οδηγος
και της φωτιας μας ο γιατρος
σταχτη να γινουμε και οι δυο
σε κερασμα και σε φευγιο.

Κι αν φυγω λιγο πιο μακρια
μοιαζει η αγκαλια σου καταχνια
και το φιλι σου γιατρικο
στης μοναξιας μου το στοιχειο

Κι αν λησμονω
κι αν δεν ξεχνω
θα ρθω μια νυχτα να σε βρω
μες το γλυκο σου ονειρεμα
στου ερωτα την χιμαιρα

Με ενα φιλι μικρο θεριο
και μ ενα χαδι απαλο
να σου γλυκανω την πληγη
καθε που ερχεται η αυγη

μη δινεις σημασια

της.....xwmanero


"Ειμαι καθηλωμενος στα σιδερα
Μα η ψυχη μου ειναι στα οδοφραγματα ..."
Τη φωνη τουτη κρατω , του Χ.Ξηρου (17Ν)
Βγαλμενη απτις φυλακες
Δεν ξερω αν μπορουσα να παρω ενα λοστο στα χερια
Αλλοιμονο το χω φανταστει
Να ρημαζω να βαζω φωτιες
Μα η καμμενη ψυχη δεν αντεχει ν ανταποδωσει
Δεν αντεχει αλλο αιμα
Μα η καρδια σπαραζει στ απατα
Η καθεμια μονο μπορει να γνωριζει
Πως κατορθωσε να αναστυλωθει λιγο να πρασινησει .....
Κι αν θλιβομαι για τις ανεξελεγκτες εκφανσεις
Αλλο τοσο τις θαυμαζω ...
Η ανθρωπινη εξαθλιωση μεγαλειωδης .....
Μακαρι να ηταν ενας μυθος μοναχα
Ανεβασμενο στο θεατρο του παραλογου εργο
Η κατακρεουργηση της φυσης του ανθρωπου
Η διαρπαγη των δικαιωματων της
Μια σατυρα για να γελουσαμε ...
Οχι πως δε το κανουμε
Το χουμε
Ταχιστα ξεχνουμε ταριχευομαστε
..... Κοιτωντας το αποτελεσμα
Μιας ολοζωντανης οργης συσσωρευμενης
Να ξετυλιγεται στους δρομους
Μονο οργη δε νιωθεις μα και τρομαχτικο Δεος
Κυριευεσαι απ τη Ψυχη που παλευει το ΑΔΙΚΟ
ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ Αποκοτη
Τη Νεκρωμενη Ελπιδα νιωθεις
Απεγνωσμενη να ZΗΣΕΙ
Τα ματια μου δεν κλεισανε στιγμη
Σαλεψανε ασαλευτα
Το ενα μονο υγραθηκε το αλλο ξεραθηκε
Ετσι πληροφοριακα
Παλευοντας να βρυχηθει . Ασημαντο .
Το χειροτερο ειναι να εισαι ανυποψιαστος
Ενας ανυποψιαστος αλλοτριωμενος
Ποτε δεν ειναι αργα λεμε
Η ωρα ειναι ΤΩΡΑ λεμε
Για το αιμα που χυνεται ακατασχετα
Στον χρονο
Στο κοσμο
Μα οχι στην αυλη μας ε ....
Και περιμενει Δικαιωση
Βουβοι ολοι ξεβρασμενοι στους δρομους ποντικοι
Ενοχοι απαντες υπευθυνοι
Να μας δω ακλονητους
Να γινομαστε ανθρωποι
Ξεχυμενοι απο παντου
Τρυπες Yπονομους
Να μας δω να το μπορουμε
Να εκμεταλλευτουμε το τεραστιο
Της επικοινωνιας σθενος
Ειλικρινα εδω που φτασαμε
Δε με νοιαζει το αποτελεσμα
Σιχαθηκα μονο
Τον ατομικο
Τον αργο μας θανατο
Τον πηγμενο στις παραισθησιογονες αναθυμιασεις
Της ληθης της σηψης της πλανης !
Το θαυμαστο αποτυπωμα του Λογου ....
Κυριως αυτο .
Ειναι φτιαγμενο να δινει το Αιμα του
Στους δρομους .......
Στους αξεπλερωτους " Νεκρους" Μας

Μας σιχαθηκα
Βολεμενοι στις φυλακες μας

Λυκος

της...... xwmanero.blogspot.com/


Ναι .
εχω μια τρελα με τη φυση μας
με τα ερειπια μας γενικα
σαν εσενα κοσμε σκορπιε μου

Μας ερημωνουν μακρια της
κι οσο κι αν θελγουμαι στην απομονωση
τουτο παλευω
να κρατιεμαι κοντα σου


καταρα εχοντας την
στη φαρμακωμενη σα στοιχιωσα
οαση σου
θυμησες να κραδαινουμε
να παιδευουμαστε με ζαρες παιδικες
το ξεφωτο να κεντουμε το ξεφτισμενο
με νυχια με αιματα φαγωμενα
αδρα
Στη φυση μας καταχαμα

δε λογαριαζετε τιμημα
όπως λεει και το Κατερινιω !
εκει είναι ο στοχος
εκειδα χυμα ο νους βασταζει αγριμι
ξεροκεφαλο
ξεσκισμενο
αγερωχο
Ειδαλλως αχρηστο
φωτος κενου
ξεχωρο
πετραδι ακατεργαστο
και δε κανω ρουπι .

το κακο σπυρι στο κωλο τους θελω
ναμαι θελω
να τους βγει στο ματι
Για αυτό στεκω εδω
ακομη εδώ
διχως να φαινουμαι
το ξερεις
Πλαι σου

Τσαλακωμενη
τα ματωμενα αποκαιδια σου
ειμαι
στα χειλη τα χαμογελαστα μου
Να κοπτουμαι να καμωνω πρακτικες
Κάθε που τωρα
κάθε ωρα λεγω
στραμμενη στη χθεσινη
σαν γερνω ένα με το δειλι
ποτε ζω ;
να ερωτω ερωτοτροπωντας
και κεινη να μου λεγει ποτες
φιμωμενη
στεφανωμενη τ’ οραμα


Μ οπλα χνωτα αναρια
αγριμιων ακριβα
λιγο φευγαλεα
και μια στεπα καφτερη για καθρεπτη
σπασμενη οαση

Είναι κατι παιδια
που σα λιγο τα κοιταξεις
μαστουρα ειν’ αλογαριαστη
σκοτοδινη ασωτη
ψηγματα διαυγη απο σταρι εκλεκτο
βροχη μονοτονη χρυση
μας στεγνωνει
το ριμαδοψυχαριο μου απογειωνει
πατωκορφα

Κ δε φευγω απ εκει
Δε σε πουλω
Κειδα χλωμο θεριευει το αχαρο ποτες
Ριζες βγανουμε τραχιες
με μιαν υποσχεση παναρχαια
αφαντη στ αχειλι
καυτο στα βλεμματα αναβλυσμα
με δυο ποδια ολο κι ολο στα χερια
χιλιομπαλωμενα
θραυσματα
ψυχαρια αμετρα
κοντρα στη σπορα του

μερα τη μερα
λεπτο το λεπτο
από ουρανο σ ουρανο
χαμενο
ερμο τομαρι αγυριστο
ενας να γενομαστε ασκος
αιμα να μαζευομε να ζησουμε

με το θανατο ανταμα
δε παιζει στερηση
τον αντικρυζεις
οπου κι αν στρεψεις
τον παιζεις ασυστολα
λιγο αιμα από δω
σταλιτσα τη σταλιτσα ακατασχετη
λιγο δακρυ εκει
πηγμενο στη σκονη σωρρος
ενας ολακερος σωριασμενος ουρανος
και πινεις
μεθας αβερτα

πλασμα αποκοτο
ιδρωτα αιματος χολης
πενταρφανο
ολουθε
τη γης αργολιωνει
μα κοκκο το κοκκο η γης ανασανει
ωσαν στα δοντια κλωθογυρνουμε
τον υπνο μας βραχνα
αλησμονητοι
καπνος σα νατανε μοσχατος
στα χειλη
μοσχοβολημενα

καθε που άλλο λεγεις δε βασταζεις
τοτε ειν που αντεχει κι άλλο
ετσι να σε ρουφα
λιγο ακόμη πιο φτενος
λιγο ακόμη πιο ξεφαντος
τοσο που παιρνουν να χασκουν
οι μαυρισμενες φλεβες του

μουλαρια να γενονται αμολημενα στη σιγη
αφρισμενες ανασες πολυγραφικες
παραπεταμενες στα σκουπιδια κραυγες
βολια πυρωμενα
σταυρικα
αυθαδιαζοντα
απταλικα
του κοσμου το παρε

Όχι η ερημιά είναι σχολή ολακερη
Με το ένα ματι βγαλμενο
Το άλλο πυρινο
Να ξαποσταίνεις σα προχωρας
να βυθίζεσαι αξημέρωτα
ως τους συναντας
να λεγεις χαλαλι

λυκος να μενεις
που τον αμνο του φυλα
τη πνοη να δινεις ως ..
υπάρχουν ακόμη άνθρωποι
που βυθιζονται
γλιστρούν ξεπετάγονται ακομη
λεπιδοπτερα με λεπια χρυσα
απ τους βυθούς ατερμονους
αιθερες
αστερια
ξωτικα




Να γιατί δεν ησυχάζω συ που ρωτας

γιατί γνωρισα τι σημαινει
τη ζωη να ακολουθω
που δε ζω

Ξερεις .

Πεθαινε το λοιπον
σαμπως και σωθουμε
διχως τα παραμυθια σου
διχως χημικα
.