Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

δεν χωρώ

Φέρνω το κόσμο στο αυτί – τον κάνω σκουλαρίκι
Για να μου πει όταν τον ρωτώ
Μέσα του γιατι δε χωρώ
Που ΄μια το δόλιο ένα μικρό
Και μοναχό σπουργίτι

Κι αυτός μου λέει και μου γελά
Πελώριος – καμπίσιος
‘’πολύ θα σ΄ήθελα εδώ
...μα ΄σαι παραπανίσιος’’

Φερνω στα χειλη το Θεο – για τον κανω λεξη
Για να μου πει σαν τον ρωτω
Μεσα του γιατι δεν χωρώ
Που ΄μια αιώνια μοναχό
Σκοτάδι διχως φέξη

Κι αυτος μου λεει και γελα
Καταλευκος σα χιονι
‘’το σκότος σου, καλο είναι μα…
...το ασπρο μου, λερώνει’’

Φέρνω τον έρωτα κοντα – στα ματια να τον βλεπω
Για να μου πει όταν τον κοιτω
Μεσα του γιατι δεν χωρω
Σαν τον ρωταω με καημό
..καρδιά εγω δεν έχω ;

Κι αυτος μου λεει και γελα
Κοιταζοντας τη λιστα
‘’ πολύ θα σ ΄ηθελα αλλα
....κι αποψε ειμαι φισκα’’


Μαθαίνω

Μαθαίνω πώς να πνίγομαι
Πώς να μην ανασαίνω
Μαθαίνω πώς να σέρνομαι
Και να ΄μια θλιβερός
Μαθαίνω πως  να γλείφομαι
Και ετσι να χορταίνω
Που πάντα ειμαι υπάκουος
Να νιώθω τυχερός

Μαθαίνω σαν κοιτάζομαι
Να βλεπω στον καθρεφτη
Αυτόν που μου χαμογελα
Να είναι πιο νεκρος

Μαθαινω να μην καίγομαι
Να ειμαι ολος σταχτη
Μαθαίνω να ΄μια απ ολους σας
Εγω ο πιο σκυφτος
Μαθαινω πώς να γδερνομαι
Να με ΄χω παντα αχτι
Και πανω στο τσιγκελι μου
Να μπαίνω μοναχος

Μαθαινω σαν κοιτάζομαι
Να βλεπω στον καθρεφτη
Αυτόν που μου χαμογελα

Να ΄ναι πιο αδειανός

μαυρο προβατακι

δεν ειμαι μες το ματι σας
ουτε κυλω σαν δακρυ
ειμαι πανω στη πλατη σας
το μαυρο προβατακι

δεν ειμαι στο στομα σας
στα σαλια από κατω
ειμαι μεσα στα σκελια σας
σε αναβραζων λάκκο

δεν ειμαι μες τα νυχια σας
ουτε σας φαγουριζω
ειμαι μπαρμπερης της καρδιας
για να σας την ξυριζω

δεν ειμαι μεσα στο κελι
που φτιαξατε να παω
ειμαι μεσα στα δοντια σας

και από κει γελαω

ειμαι ένα μικρο μυρμήγκι

ειμαι ένα μικρο
μυρμήγκι δυνατο
στη πλατη μου φορτώνω επανω
ολοκληρο βουνο
ποτε μου δεν κουραζομαι
ποτε μου δεν κοιμαμαι
μα μια φορα σαν ανθρωπος
θελω να ονειρευτώ

ειμαι ένα μικρο
μυρμήγκι ,διχως ποθο
κι αυτό που κανω πιο καλα
είναι το να μη νιωθω
καρδια δεν ξερω αν μου ΄βαλαν
μα τι ζωη να ζησω
αν δεν μπορεσω μια φορα
και ΄γω να αγαπησω

δεν μου ΄δωσαν φωνη
και ετσι δεν μιλω
ουτε πνευμονια μου ΄δωσαν
ανασα για να πιω
μα πνίγομαι κι αναθεμα
υπαρχη μια στιγμη
που σαν το λυκο μου ΄ρχεται
ν΄ αφησω μια κραυγη


ζωντανός

ανοιγω το παραθυρο να μπει μεσα σκοταδι
και μεσα στο σκοταδι μου να νιώσω πιο θεος
να σερνομαι στα ποδια μου γυρεοντας μου, χαδι
και να μου λεω ψεματα πως ειμαι ζωντανός

ανοιγω το παραθυρο να μπει πιο μεσα η νυχτα
και κατω απ τη βροχη της, να γινω ουρανος
να σταζει ολη πανω μου σα λερωμένη γλυκα
και να μου λεω ψεματα πως ειμαι ζωντανος

ανοιγω το παράθυρο να μεσα αγαπη
και μεσα στη σιωπη της, να γινω βρυχηθμός
να πεσω καταπανω της τωρα που ΄ναι κεφατη
και να μου λεει ψεματα πως ειμαι ζωντανος


μην ακουμπάτε

μην  αναπνέετε κοντα μου
μη μ αγγίζετε σας λεω κι αιντε παψτε να μ ακουτε
μην ακουμπατε τη καρδια μου
και αφήστε με μοναχο
να χορτάσω τη χαρα μου  

απ το κεφι μου μη πιειτε
και σταθείτε μακρυα μου περα κει στην άλλη οχθη
μην ακουμπάτε τη φωτια μου
γιατι όλα είναι δικα σας
μα αυτή είναι δικια μου

μην πατάτε τη σκια μου
μη με βλέπετε γελοιοι κι ουτε εγω θα σας κοιταζω
μακρυα απ τη στριγκλιά μου
μονο αυτή μου εχει μεινει
να την πινω και να σκάζω