Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

αυτοι οι εαυτοι

κοιταζω το καθρεφτη μου κι ολοι μου οι εαυτοι
ορμανε καταπανω μου αθωοι μα και φταιχτες
φυτρωνουν στο ταβανι μου στους τοιχους στην αυλη
ακομα με πετροβολουν και ολοι μου οι ψευτες

κοιταζω το καθρεφτη μου κι ολοι μου οι εαυτοι
ακομα και οι αχρηστοι επανω μου ορμησαν
με ραίνουν με τα σαλια τους κι κρυοι κι ζεστοι
ακομα πια με φτυνουνε και οσοι μ αγαπησαν

κοιταζω το καθρεφτη μου κι ολοι μου οι εαυτοι
ερχονται με κυκλωνουνε και φτιαχνουν ενα φραχτη
και με αφηνουν μεσα του να ειμαι εγω κι αυτοι
αυτοι οι εαυτοι που χρονια μ εχουν άχτι 

μια μπομπα Υδρογονου

στη Χοιροσιμα ημουν παγκακι
να ημουν λακουβα στο Ναγκασακι
στις νησους Μαρσαλ να ημουν ψαρακι
στη Νόβαγια Ζεμλιά να μουν κυματακι

μες τη Νεβαδα να ημουν κατι
και στο Λοπ Νουρ ισως αλατι
αχ το καημο αυτο που μου χεις δωσει
το Υδρογόνο να ρθει να τον λιωσει  

δεν ειμαι καλα

στη ζεστη κουλουριαζομαι
στο κρυο σιγοβραζομαι
στη φτωχεια μου θρονιάζομαι
θολος και διαυγής

ειμαι φρενοβλαβής 

μοναχος μου προσταζομαι
με βλεπω και μ ασπαζομαι
επανω μου κουρνιαζομαι
αισχρος και συμπαθής

ειμαι φρενοβλαβής 

στο γελιο μου νοικιαζομαι
μ ακουω κι αηδιάζομαι
με γραφω να διαβαζομαι
σπουδαιος αγενης

ειμαι φρενοβλαβής 

απ τα ονειρα ξεβραζομαι
σε μενανε μοιραζομαι
σαν γκρινια επωάζομαι
μέτριος προς γλυκύς

ειμαι φρενοβλαβής 
ειμαι φρενοβλαβής 
ειμαι φρενοβλαβής   

μια χουφτα

εσυ που ξερεις τα πολλα κι γνωση σε μεθαει για πες μας για να ξερουμε ο πονος πως περνάει για πες μας για να ξερουμε οταν σε πιανει γκρινια πως καταφερνεις διαολε και ξεπερνας τη πεινα μεσα στη τσεπη κουβαλω μια χουφτα απο τσιγαρα τα ριχνω μες το στομα μου κι αυτο κανει γαργαρα και αλλη μια ανισόρροπη με γελια που ξεκανουν που τα χω για ανασες μου κλαματα σαν με πιανουν εσυ που ξερεις τα πολλα για δωσε μας μια λυση για πες τι να κανουμε ο ερωτας σα σβησει για πες μας τι να κανουμε ανηφοριά σαν πιανεις πως ερχεσαι στα ισια σου για πες μας πως το κανεις μια χουφτα μες τη τσεπη μου με λυσσα κουβαλαω την εχω για να μην ξεχνω πως ξερω ν αγαπαω και αλλη μια θεοστραβη με φαλτσα να ψειριζω επανω τους να ισορροπώ ισια οταν βαδιζω

Σε καθε ενα τσιγάρο μου γράφω και μια λέξη

Σε καθε ενα τσιγάρο μου γράφω και μια λέξη για να τη πιει η ανασα μου ορθια να σταθει στις σκεψεις μου ν ανέβει σαν Κερβερος να τρεξει και ολο το κεφαλι μου να φαει και να πιει Σε καθε ενα τσιγάρο μου γράφω και μια λέξη να σταξει απο τη σταχτη του στα ποδια μου μπροστα καθε φορα που την πατω στο ποδι μου να μπαίνει σαν προκα να καρφώνεται ζητώντας ζεστασια Σε καθε ενα τσιγάρο μου γράφω και μια λέξη που μονορουφι καθομαι με λυσσα να τη πιω σαν η σιωπη μου ερχεται μαζι μου για να παιξει να εχω μια κουβεντα μαζι της για να πω

στο ίδρυμα του κόμματος

στο ίδρυμα του κόμματος με κλεισανε μια νυχτα γιατι απο μισος άδειασα που μεσα μου ημουν πήχτρα κι οταν αυτοι με ρωτησαν γιατι ολο ξερναω τους ειπα οτι χορτασα δεν θελω αλλο να φαω στο ίδρυμα του κόμματος με κλεισανε μια νυχτα γιατι με γελια γέμισα και τωρα ειμαι πηχτρα κι οταν αυτοι με ρωτησαν προς τι η υστερια τους ειπα πως με κερασα μια φτου ξελευτερια στο ίδρυμα του κόμματος με κλεισανε μια νυχτα γιατι αφδειασα απο διαταγες εκει που ημουν πηχτρα κι οτα αυτοι με ρωτησαν το πρόσωπο μου αν ειδα τους ειπα πως με κοίταξα και μου στριψε η βιδα στο ίδρυμα του κόμματος με κλεισανε μια νυχτα γιατι φωτια ολος γεμισα και τωρα ειμαι πηχτρα κι οταν αυτοι με ρωτησαν τι θελω για να παψω τους ειπα θελω τη σιωπη που μου δωσαν να καψω

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Του Διογένη τα εγγόνια ήρθανε



Μεσα σε του...- Μεσα σε τουτο το χωριο
ξαφνου πεταχτηκαν κατι πρόστυχα αλανια
τραγουδώντας με τροπο κυνικό 

Ειμαστε το θεριο-το θεριο που κανεις δεν περιμενει
δεν εχουμε θεο κι ΄μαστε παντα διψασμενοι
παιδια και εγγονοί του Διογενη 

Παιζουμε μπα..- Παιζουμε μπαλα με χαρά
με ποδια και με χερια, με κεφαλια και φωτια
να τσακισουμε τα φασισταρια

Ειμαστε το θεριο-το θεριο που κανεις δεν περιμενει
δεν εχουμε θεο κι ΄μαστε παντα διψασμενοι
παιδια και εγγονοί του Διογενη

Σ ενα μπουρζουαδικο κάτι ατιμοθανατοι

Απόψε με καλεσανε σε δείπνο για αχρειους
Να πάμε να μεθυσουμε σ ένά άθλιο λαγουμι 
Μ επίσημο το ένδυμα που αρμόζει σε κυρίους 
Φορεσα τη φρικη μου, την εκανα κουστουμι

Να πάμε να γλεντησουμε σαν ομορφα πρεζακια 
Τι κι αν ατιμοθανατοι ειμαστε και γεροντια 
Θα οργωσουμε τη πολη μας με σάπια αλματακια 
Γι αυτό έβαλα στο γέλιο μου τα πιο λεύκα μου δόντια

Θα πιούμε το μεδούλι μας με ολη τη ψυχή μας 
Θα γλυψουμε τα κοκκαλα που άφησαν οι σκύλοι 
Και υστερΑ γαβγιζοντας θα φαμε την οργή μας 
Γι αυτό εβαλα στο πετο μου, πιατακι και πιρούνι

Κι αφου το μπουρζουαδικο το κάψουμε ρε μάγκα 
Και στην ωραια μέθη μας, πνίξουνε φανφαρονους 
Αν έρθει ο λογαριασμος και δεν έχουμε φράγκα 
Θ αφησουμε απληρωτους τους περσινους μας πόνους

μίσος

Μια καταρα μεσα μου 
Και αλλη μια απ εξω 
Με κυνηγούνε οπου κρυφτώ 
Μα οπου και αν τρέξω 
Σε θρονους κι αν με έχουνε ωραια καθισμενο 
Σ αρώματα και πουπουλα κι αν μ εχουν κοιμισμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο και αν γλυκάινω 
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια καταρα πάνω μου 
Και άλλη μια από κάτω 
Με κυνηγούνε στα ψηλά 
Μα κι οταν πιασω πατο 
Εργάτη κι αν με έχουνε με φτώχεια θηλασμενο 
Σκλαβακι κ μηδενικο με φρικη δοξασμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο και αν βουβαινω  
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια κατάρα πλάι μου 
Στον ύπνο κ στο ξύπνιο 
Με κυνηγούνε στ άδικο 
Μεχρι να βρω το δίκιο 
Στα γλέντια κι αν με έχουνε ωραία στολισμενο 
Θεριό με μαυρο φορεμα να παίζει κουρδισμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσες και αν πεθαινω  
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια κατάρα από φωτια 
Και αλλη μια από χιόνι 
Με κυνηγούν στα λεύτερα 
Και σ οτι με κλειδωνει 
Κι;αν μ εχουνε για να γελούν σα ζωο αλλαφιασμενο 
Με;ανοιγμενο το λαιμο κ απο πριν γδαρμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο θα ανασαινω 
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Στ ολόσωμο κελί μου

Χωμένο στο λαρύγγι μου 
Εχω ενα αγκάθι 
Σαν καταπινω οτι βρω 
Να πιανονται τα λάθη 
Μη φτασουν μεσα μου βαθιά 
Και βρούνε να κρυφτουνε 
Και οταν κανω εμετό 
Εκείνα να μη βγούνε

Βαθιά μεσα στο μάτι μου 
Έχω ενα στιλέτο 
Για να μη βγουν τα ονειρα 
Που καθε τοσο βλέπω 
Μη φτασουνε στα βλεφαρα 
Εξω μου για να τρέξουν 
Και κανα δάκρυ μη βρουν 
Και ετσι δραπετευσουν

Ετσι φοβάμαι και εγω 
Μη φύγω απ την αυλη μου 
Και παω βρε και χωνομαι 
Στ ολόσωμο κελί μου

οι λεξεις μου

Καμια φορα οι λεξεις μου
Αυτες που βγαίνουν πρώτες
Ειναι γεμάτες με σκουρια
Μ αγκάθια και με προκες
Κι αν με ρωτατε το γιατί
Πειτε στην αρχοντια σας
Ειναι να μην τις πιάνετε
Εσεις με τΑ ξερά σας

Λεξεις που γράφω στο χαρτί
ΓιΑ ονειρα που είδα
Ειναι γεμάτες με βρωμιά
Με φρικη και σαπίλα
Κι αν με ρωτατε το;γιατί
ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΣΑΣ
Ειναι να μην τις πιάνετε
Κι αυτες με τα στυλο σας

Λεξεις που λεω ΦΩΝΑΧΤΑ
Και λενε για αγάπες
Έχουμε μεσα τους φωτια
Θερια κ εφιαλτες
Κι αν;με ρωτατε το γιατί
Πανε να σας ορμηξουν
Ειναι ποτε οι γλώσσες σας
Ποτε μην τις αγγιξουν

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Το Πάτερ Εργατών (ή άμορφος όπως τα μανεκεν)

ξυπνω και βγαινω ασχημος απο την χαραμαδα
τσαλακωμενος και σκυφτος να παω στη γιορτη
ξυριζομαι ολοκληρος με μαυρη σαπουναδα
και ριχνω στο καβαλο μου το πιο νεκρο βρακι

πριν φυγω τον καθρεφτη μου φτυνω για να με πλύνω
και λεω 3 φορες το Πατερ Εργατων
ζεσταίνω μανιφεστα, με το γαλα τα πινω
και φευγω γιατι εχουμε συνελευση νεκρων

γυρναω πισω πιο νεκρος, σπουδαιος και χαμενος
και τραγουδω τον υμνο μας χωρις πολλα ρεφρεν
Ζήτω  που ειναι συντροφοι ακομα πεθαμενος
και σας ποζαρω αμορφος οπως τα μανεκεν 

των παλιάτσων ο χορος

ειναι καπου ενας κρυφος ενας καμένος ουρανος
γεματο πρίγκιπες νεράιδες κι αητους
χωρις παραδεισο γλυκο χωρις αερα και θεο
που ολοι χορευουνε εχω...των παλιάτσων το χορο

εδω δεν εχει μοναξια κι ολοι ανασαίνουνε βαθια
για να μπορεσουν να κρατησουνε ενος λεπτου κραυγη
να σπασουν ολοι οι ουρανοι να τρυπηθει καθε κελι
να ακουστει μεχρι κι εκει... των παλιατσων η σιωπη

 κι αν βαρεθουνε το χορο και κατεβουνε απο δω
θα ρθουν με φορα και θα σκασουν στη δικια μας την αυλη
θα πεσουν πανω μας μ ορμη κι ετσι απλα για μια στιγμη
θα σκασει μεσα μας βαθια... των παλιατσων η φωτια

η καταρα που χω παντα να γελαω

καθε μερα που περνάει
ενα πραγμα με κραταει
ορθιος να περπαταω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

ενα πραγμα μ αλαφραίνει
σαν ο πονος δεν χορταινει
οταν μεσα του βουταω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

σαν η λυπη με διψαει
ενα πραγμα με κραταει
με αυτη την ξεγελαω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

ενα πραγμα με γλυτωνει
η φρικη μου οταν μεγαλωνει
η καταρα να γελαω
και μονο με εμενα σαν θηριο να γλενταω

εχω μαθει ;

Έχω μάθει το κεφάλι χαμηλά 
να το εχω 
να μη βλέπω τι πετάει στα ψηλά 
Κι οταν έρθει καταπανω μου το φως
να μη βλέπω 
έχω μαθει μια ζωή να 'μαι τυφλός

Έχω μαθει να φοβάμαι τη φωτια 
οταν έρχεται 
εκεινη, να της τρεχω μακρυα 
Κι αν φωναζει "έλα ηρθε ο καιρος"
δεν ακούω 
έχω μαθει στις κραυγες να 'μαι κουφος

Εχω μαθει οταν χανω τη χαρα 
να γελάω 
και να λεω, τι ωραία τι καλα 
Κι αν τη βρω παλι στο δρομο μου εκει 
να το παίζω 
εχω μάθει πιο χορτατος απ αυτη

Εχω μαθει να 'μαι παντοντε φτωχος 
και το πιάτο 
να κοιταζω και να κάθομαι βουβός
Κι αν το δω να 'χει γεμίζει ως το θεό 
να το δώσω 
εχω μαθει στον αφέντη μου κι αυτό

εχω μαθει να μαι σκλαβος ευπρεπής
να μη βριζω
να μ αρεσει να με βρίζετε εσεις 
και να πνιγω το λαρυγγι μου γλυκα
με τα κοκκαλα
εκεινα των ελληνων τα ιερα

εχω μαθει σιγανα για να μιλω
να μαι ησυχος
και για τουτο να δοξαζω το θεο
να βολευομαι σε βρωμικη γωνια
και να ξερω 
εχω μαθει να πεθαινω μουλωχτα

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Καλή σας μερα κύριοι

Καλή σας μερα κύριοι να μαστέ παλι εδώ 
Περάστε να καθισετε φερτέ και τις κυρίες 
Απλά ο μπουφές μας σήμερα δεν έχει πρωινό 
Γι αυτο θα ανταλλαξουμε απλά αυτοκτονιες

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποια ειναι τα καθηκια
Κλεισμενοι 'μαστε ισόβια σε τουτη τη ζωή 
Γι αυτο μη τρέχετε άδικα λες κι  σαστε ποντίκια

Καλην εσπερα κυριοι κυρίες και παιδια 
Παμε να μαγειρεψουμε για να χορτασει η χώρα 
Να ρίξουμε θανάτους τυχαία στη σειρα 
Εμπρος να ανακατεψουμε καλα τη κατσαρολα

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποιοι πιο πολυ φοβάστε 
Σε κουταλια μη πέσετε κι γευση της γνωστή 
Περάστε από πάνω της απλά και δοκιμαστε

Καλή σας νύχτα εύχομαι και υπνον ελαφρύ 
Σας εύχομαι και όνειρα τα πιο καλα να δειτε 
Προσεξτε, παραφαγατε κι απ το πολυ φαΐ
Απ της σιωπής τον εμετό, στον ύπνο μη πνιγειτε

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποιοι ορθιοι κοιμαστε 
Απλα αν θετε πρωινό να χουμε το πρωί 
Στη σουπα οπου φαγατε ξανα μεσα ξεράστε

Ο Κουασιμοδος των κρατιδιων

Τρεχω γελάω ειμαι ένας σαπιος παλιατσος 
Ειμαι τόσο σπουδαιο μα και σπανιο ειδος 
Ειμαι σαχλός σας λέω, μα ειμαι καπατσος 
Παντα υπέρ πιστεως κι υπερ πατριδος

Πάσχω από πείνα παντα άρρωστος ειμαι 
Κι αν ολοκλήρος ειμαι ενα κομματι από ριγος 
Δεν βλαστημαω που ολα μέσα μου ειναι 
Ολα υπέρ πίστεως μα κι υπέρ πατριδος

Κουασιμοδος των κρατιδιων 
Μένω συνέχεια ολο κι ολο πιο λιγος 
Είμαι αυτων η τροφή των  άγριων θηρίων 
Θυσια παντα υπερ πίστεως κι υπερ πατριδος

Τρέχω γελάω σαπιος παλιατσος 
Παντα υπερ πιστεως κι υπέρ πατριδος 
Ειμαι σαχλός σας λεω μα ειμαι καπατσος 
Ειμαι σπουδαιον και εξαιρετον ειδος

ακου πτώμα να μαθαινεις

Παψε πια να περιμενεις 
ποτε θα αναστηθεις 
ακου πτώμα να μαθαινεις 
ετσι ειμασταν κι εμεις

Κρεας εισαι με κουστουμι 
και η όψη σου ωχρή 
μη λυπάσαι απ το λαγουμι 
η ψυχή μπορεί να βγει

Ακου πτώμα να μαθαινεις 
το κακο ειναι οτι δεν ζεις  
το καλο, πως δεν παχαινεις 
εισαι πια νεκρος Ναζις 
ΥΓ 
Καλως ήρθες στο  κανόνα 
Που εγινες από νεκρός 
Η γλυκια μας πριμαντονα 
Κι σαι παντα δροσερός

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

σαν μ ειχατε νεκρο

το ακριβο κουστουμι μου
και ολα τα κουσουρια μου
φοραω και βουταω ψηλα απ τον ουρανο
και πεφτω μπρος στα ματια σας
γυρεύοντας τα χαδια σας
εκεινα που μου δίνατε σαν μ ειχατε νεκρο

το κοκκινο καπελο μου
το ομορφο το γελιο μου
φοραω και βουταω ψηλα απ τον ουρανο
και πεφτω μπρος στα ποδια σας
γυρευοντας τα λογια σας
εκεινα που μου λεγατε σαν μ ειχατε νεκρο

θα βργ απ το τελαρο μου
θα στριψω το τσιγαρο μου
και διπλα σας θα κατσω με χαρα
και ναι θα ερθω διπλα σας
να πιω ολη τη πικρα σας
και υστερα ολόκληρος θα γινω  μια φωτια

σου ζητησα να πιω απ τη δικη σου λύσσα

σου ζητησα να πιω
απ τη δικη σου λύσσα
και εσυ ηρθες με κερασες
ενα ποτηρι διψα

μου ειπες πως ποτε
δεν πρεπει να χορτασω
αν θελω τουτο το ντουνια
ολον να τον χαλασω

σου ζητησα να δω
απ τα δικα σου ματια
και εσυ ηρθες μου τα ΄βγαλες
και τα ΄κανες κομμάτια

μου ειπες πως ποτε
δεν πρεπει να χορτασω
αν θελω τουτο το ντουνια
ολον να τον χαλασω