Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Του Διογένη τα εγγόνια ήρθανε



Μεσα σε του...- Μεσα σε τουτο το χωριο
ξαφνου πεταχτηκαν κατι πρόστυχα αλανια
τραγουδώντας με τροπο κυνικό 

Ειμαστε το θεριο-το θεριο που κανεις δεν περιμενει
δεν εχουμε θεο κι ΄μαστε παντα διψασμενοι
παιδια και εγγονοί του Διογενη 

Παιζουμε μπα..- Παιζουμε μπαλα με χαρά
με ποδια και με χερια, με κεφαλια και φωτια
να τσακισουμε τα φασισταρια

Ειμαστε το θεριο-το θεριο που κανεις δεν περιμενει
δεν εχουμε θεο κι ΄μαστε παντα διψασμενοι
παιδια και εγγονοί του Διογενη

Σ ενα μπουρζουαδικο κάτι ατιμοθανατοι

Απόψε με καλεσανε σε δείπνο για αχρειους
Να πάμε να μεθυσουμε σ ένά άθλιο λαγουμι 
Μ επίσημο το ένδυμα που αρμόζει σε κυρίους 
Φορεσα τη φρικη μου, την εκανα κουστουμι

Να πάμε να γλεντησουμε σαν ομορφα πρεζακια 
Τι κι αν ατιμοθανατοι ειμαστε και γεροντια 
Θα οργωσουμε τη πολη μας με σάπια αλματακια 
Γι αυτό έβαλα στο γέλιο μου τα πιο λεύκα μου δόντια

Θα πιούμε το μεδούλι μας με ολη τη ψυχή μας 
Θα γλυψουμε τα κοκκαλα που άφησαν οι σκύλοι 
Και υστερΑ γαβγιζοντας θα φαμε την οργή μας 
Γι αυτό εβαλα στο πετο μου, πιατακι και πιρούνι

Κι αφου το μπουρζουαδικο το κάψουμε ρε μάγκα 
Και στην ωραια μέθη μας, πνίξουνε φανφαρονους 
Αν έρθει ο λογαριασμος και δεν έχουμε φράγκα 
Θ αφησουμε απληρωτους τους περσινους μας πόνους

μίσος

Μια καταρα μεσα μου 
Και αλλη μια απ εξω 
Με κυνηγούνε οπου κρυφτώ 
Μα οπου και αν τρέξω 
Σε θρονους κι αν με έχουνε ωραια καθισμενο 
Σ αρώματα και πουπουλα κι αν μ εχουν κοιμισμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο και αν γλυκάινω 
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια καταρα πάνω μου 
Και άλλη μια από κάτω 
Με κυνηγούνε στα ψηλά 
Μα κι οταν πιασω πατο 
Εργάτη κι αν με έχουνε με φτώχεια θηλασμενο 
Σκλαβακι κ μηδενικο με φρικη δοξασμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο και αν βουβαινω  
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια κατάρα πλάι μου 
Στον ύπνο κ στο ξύπνιο 
Με κυνηγούνε στ άδικο 
Μεχρι να βρω το δίκιο 
Στα γλέντια κι αν με έχουνε ωραία στολισμενο 
Θεριό με μαυρο φορεμα να παίζει κουρδισμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσες και αν πεθαινω  
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Μια κατάρα από φωτια 
Και αλλη μια από χιόνι 
Με κυνηγούν στα λεύτερα 
Και σ οτι με κλειδωνει 
Κι;αν μ εχουνε για να γελούν σα ζωο αλλαφιασμενο 
Με;ανοιγμενο το λαιμο κ απο πριν γδαρμενο 
Να μην ξεχνώ να κουβαλω οσο θα ανασαινω 
Επάνω στο ζωναρι μου το μίσος μου σφιγμενο

Στ ολόσωμο κελί μου

Χωμένο στο λαρύγγι μου 
Εχω ενα αγκάθι 
Σαν καταπινω οτι βρω 
Να πιανονται τα λάθη 
Μη φτασουν μεσα μου βαθιά 
Και βρούνε να κρυφτουνε 
Και οταν κανω εμετό 
Εκείνα να μη βγούνε

Βαθιά μεσα στο μάτι μου 
Έχω ενα στιλέτο 
Για να μη βγουν τα ονειρα 
Που καθε τοσο βλέπω 
Μη φτασουνε στα βλεφαρα 
Εξω μου για να τρέξουν 
Και κανα δάκρυ μη βρουν 
Και ετσι δραπετευσουν

Ετσι φοβάμαι και εγω 
Μη φύγω απ την αυλη μου 
Και παω βρε και χωνομαι 
Στ ολόσωμο κελί μου

οι λεξεις μου

Καμια φορα οι λεξεις μου
Αυτες που βγαίνουν πρώτες
Ειναι γεμάτες με σκουρια
Μ αγκάθια και με προκες
Κι αν με ρωτατε το γιατί
Πειτε στην αρχοντια σας
Ειναι να μην τις πιάνετε
Εσεις με τΑ ξερά σας

Λεξεις που γράφω στο χαρτί
ΓιΑ ονειρα που είδα
Ειναι γεμάτες με βρωμιά
Με φρικη και σαπίλα
Κι αν με ρωτατε το;γιατί
ΑΝΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΣΑΣ
Ειναι να μην τις πιάνετε
Κι αυτες με τα στυλο σας

Λεξεις που λεω ΦΩΝΑΧΤΑ
Και λενε για αγάπες
Έχουμε μεσα τους φωτια
Θερια κ εφιαλτες
Κι αν;με ρωτατε το γιατί
Πανε να σας ορμηξουν
Ειναι ποτε οι γλώσσες σας
Ποτε μην τις αγγιξουν

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Το Πάτερ Εργατών (ή άμορφος όπως τα μανεκεν)

ξυπνω και βγαινω ασχημος απο την χαραμαδα
τσαλακωμενος και σκυφτος να παω στη γιορτη
ξυριζομαι ολοκληρος με μαυρη σαπουναδα
και ριχνω στο καβαλο μου το πιο νεκρο βρακι

πριν φυγω τον καθρεφτη μου φτυνω για να με πλύνω
και λεω 3 φορες το Πατερ Εργατων
ζεσταίνω μανιφεστα, με το γαλα τα πινω
και φευγω γιατι εχουμε συνελευση νεκρων

γυρναω πισω πιο νεκρος, σπουδαιος και χαμενος
και τραγουδω τον υμνο μας χωρις πολλα ρεφρεν
Ζήτω  που ειναι συντροφοι ακομα πεθαμενος
και σας ποζαρω αμορφος οπως τα μανεκεν 

των παλιάτσων ο χορος

ειναι καπου ενας κρυφος ενας καμένος ουρανος
γεματο πρίγκιπες νεράιδες κι αητους
χωρις παραδεισο γλυκο χωρις αερα και θεο
που ολοι χορευουνε εχω...των παλιάτσων το χορο

εδω δεν εχει μοναξια κι ολοι ανασαίνουνε βαθια
για να μπορεσουν να κρατησουνε ενος λεπτου κραυγη
να σπασουν ολοι οι ουρανοι να τρυπηθει καθε κελι
να ακουστει μεχρι κι εκει... των παλιατσων η σιωπη

 κι αν βαρεθουνε το χορο και κατεβουνε απο δω
θα ρθουν με φορα και θα σκασουν στη δικια μας την αυλη
θα πεσουν πανω μας μ ορμη κι ετσι απλα για μια στιγμη
θα σκασει μεσα μας βαθια... των παλιατσων η φωτια

η καταρα που χω παντα να γελαω

καθε μερα που περνάει
ενα πραγμα με κραταει
ορθιος να περπαταω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

ενα πραγμα μ αλαφραίνει
σαν ο πονος δεν χορταινει
οταν μεσα του βουταω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

σαν η λυπη με διψαει
ενα πραγμα με κραταει
με αυτη την ξεγελαω
ειναι η καταρα που χω παντα να γελαω

ενα πραγμα με γλυτωνει
η φρικη μου οταν μεγαλωνει
η καταρα να γελαω
και μονο με εμενα σαν θηριο να γλενταω

εχω μαθει ;

Έχω μάθει το κεφάλι χαμηλά 
να το εχω 
να μη βλέπω τι πετάει στα ψηλά 
Κι οταν έρθει καταπανω μου το φως
να μη βλέπω 
έχω μαθει μια ζωή να 'μαι τυφλός

Έχω μαθει να φοβάμαι τη φωτια 
οταν έρχεται 
εκεινη, να της τρεχω μακρυα 
Κι αν φωναζει "έλα ηρθε ο καιρος"
δεν ακούω 
έχω μαθει στις κραυγες να 'μαι κουφος

Εχω μαθει οταν χανω τη χαρα 
να γελάω 
και να λεω, τι ωραία τι καλα 
Κι αν τη βρω παλι στο δρομο μου εκει 
να το παίζω 
εχω μάθει πιο χορτατος απ αυτη

Εχω μαθει να 'μαι παντοντε φτωχος 
και το πιάτο 
να κοιταζω και να κάθομαι βουβός
Κι αν το δω να 'χει γεμίζει ως το θεό 
να το δώσω 
εχω μαθει στον αφέντη μου κι αυτό

εχω μαθει να μαι σκλαβος ευπρεπής
να μη βριζω
να μ αρεσει να με βρίζετε εσεις 
και να πνιγω το λαρυγγι μου γλυκα
με τα κοκκαλα
εκεινα των ελληνων τα ιερα

εχω μαθει σιγανα για να μιλω
να μαι ησυχος
και για τουτο να δοξαζω το θεο
να βολευομαι σε βρωμικη γωνια
και να ξερω 
εχω μαθει να πεθαινω μουλωχτα

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Καλή σας μερα κύριοι

Καλή σας μερα κύριοι να μαστέ παλι εδώ 
Περάστε να καθισετε φερτέ και τις κυρίες 
Απλά ο μπουφές μας σήμερα δεν έχει πρωινό 
Γι αυτο θα ανταλλαξουμε απλά αυτοκτονιες

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποια ειναι τα καθηκια
Κλεισμενοι 'μαστε ισόβια σε τουτη τη ζωή 
Γι αυτο μη τρέχετε άδικα λες κι  σαστε ποντίκια

Καλην εσπερα κυριοι κυρίες και παιδια 
Παμε να μαγειρεψουμε για να χορτασει η χώρα 
Να ρίξουμε θανάτους τυχαία στη σειρα 
Εμπρος να ανακατεψουμε καλα τη κατσαρολα

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποιοι πιο πολυ φοβάστε 
Σε κουταλια μη πέσετε κι γευση της γνωστή 
Περάστε από πάνω της απλά και δοκιμαστε

Καλή σας νύχτα εύχομαι και υπνον ελαφρύ 
Σας εύχομαι και όνειρα τα πιο καλα να δειτε 
Προσεξτε, παραφαγατε κι απ το πολυ φαΐ
Απ της σιωπής τον εμετό, στον ύπνο μη πνιγειτε

Καλε μη στεκεστε ορθιοι και ολοι προσοχή 
Γιατι δεν ξεχωριζουμε ποιοι ορθιοι κοιμαστε 
Απλα αν θετε πρωινό να χουμε το πρωί 
Στη σουπα οπου φαγατε ξανα μεσα ξεράστε

Ο Κουασιμοδος των κρατιδιων

Τρεχω γελάω ειμαι ένας σαπιος παλιατσος 
Ειμαι τόσο σπουδαιο μα και σπανιο ειδος 
Ειμαι σαχλός σας λέω, μα ειμαι καπατσος 
Παντα υπέρ πιστεως κι υπερ πατριδος

Πάσχω από πείνα παντα άρρωστος ειμαι 
Κι αν ολοκλήρος ειμαι ενα κομματι από ριγος 
Δεν βλαστημαω που ολα μέσα μου ειναι 
Ολα υπέρ πίστεως μα κι υπέρ πατριδος

Κουασιμοδος των κρατιδιων 
Μένω συνέχεια ολο κι ολο πιο λιγος 
Είμαι αυτων η τροφή των  άγριων θηρίων 
Θυσια παντα υπερ πίστεως κι υπερ πατριδος

Τρέχω γελάω σαπιος παλιατσος 
Παντα υπερ πιστεως κι υπέρ πατριδος 
Ειμαι σαχλός σας λεω μα ειμαι καπατσος 
Ειμαι σπουδαιον και εξαιρετον ειδος

ακου πτώμα να μαθαινεις

Παψε πια να περιμενεις 
ποτε θα αναστηθεις 
ακου πτώμα να μαθαινεις 
ετσι ειμασταν κι εμεις

Κρεας εισαι με κουστουμι 
και η όψη σου ωχρή 
μη λυπάσαι απ το λαγουμι 
η ψυχή μπορεί να βγει

Ακου πτώμα να μαθαινεις 
το κακο ειναι οτι δεν ζεις  
το καλο, πως δεν παχαινεις 
εισαι πια νεκρος Ναζις 
ΥΓ 
Καλως ήρθες στο  κανόνα 
Που εγινες από νεκρός 
Η γλυκια μας πριμαντονα 
Κι σαι παντα δροσερός

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

σαν μ ειχατε νεκρο

το ακριβο κουστουμι μου
και ολα τα κουσουρια μου
φοραω και βουταω ψηλα απ τον ουρανο
και πεφτω μπρος στα ματια σας
γυρεύοντας τα χαδια σας
εκεινα που μου δίνατε σαν μ ειχατε νεκρο

το κοκκινο καπελο μου
το ομορφο το γελιο μου
φοραω και βουταω ψηλα απ τον ουρανο
και πεφτω μπρος στα ποδια σας
γυρευοντας τα λογια σας
εκεινα που μου λεγατε σαν μ ειχατε νεκρο

θα βργ απ το τελαρο μου
θα στριψω το τσιγαρο μου
και διπλα σας θα κατσω με χαρα
και ναι θα ερθω διπλα σας
να πιω ολη τη πικρα σας
και υστερα ολόκληρος θα γινω  μια φωτια

σου ζητησα να πιω απ τη δικη σου λύσσα

σου ζητησα να πιω
απ τη δικη σου λύσσα
και εσυ ηρθες με κερασες
ενα ποτηρι διψα

μου ειπες πως ποτε
δεν πρεπει να χορτασω
αν θελω τουτο το ντουνια
ολον να τον χαλασω

σου ζητησα να δω
απ τα δικα σου ματια
και εσυ ηρθες μου τα ΄βγαλες
και τα ΄κανες κομμάτια

μου ειπες πως ποτε
δεν πρεπει να χορτασω
αν θελω τουτο το ντουνια
ολον να τον χαλασω

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

μεχρι η φωτια μεχρι να γεμισει η ψυχη

ελα παμε ορθοι να πεσουμε απο πανω
σ΄αυτη τη πολη μεσα που μας εχει για αλαργιους
και παμε με χαρα
παμε με χαρα
παμε να γεμισουμε τους αδειους

ελα παμε ορθιοι να πέσουμε με φορα
σ΄αυτη τη πολη μεσα στήνοντας λαιμητόμους
και παμε με χαρα
παμε με χαρα
παμε να γεμισουμε τους δρομους

ελα παμε ορθιοι να πεσουμε γελώντας
σ΄αυτη τη πολη μεσα σα γελαστη βροχη
μεσα στη φωτια
μεχρι η φωτια
μεχρι να γεμισει η ψυχη

Ειναι η ανασα μου που πόλεμο βρωμάει

ελα για πλησιασε
και κανε πως μ αγγιζεις
να δεις με λυσσα τι ν αυτο
που πανω σου χυμαει
πλησιασε το στομα μου
και πες μου τι μυριζεις
ειναι η ανασα μου
που πολεμο βρωμαει

ελα για πλησιασε
και πεξτο μου ηγετης
να δεις με λυσσα τι ν αυτο
που θα ρθει να σ αρπαξει
πλησιασε τα ματια μου
πες μου μεσα τι βλεπεις
ειναι η φωτια
που ρχεται να σε καψει

ελα για πλησιασε
ελα εδω κοντα μου
να δεις τι λυσσα ειν αυτη
ποια τρελα ολο με πιανει
πλησιασε με πιο κοντα
ακους εδω βαθια μου ;
η αναγκη μου για ομορφια
αυτη θα σε ξεκανει

η σαπια μας γαλερα

καθε πρωι ολοι ορθιοι
και στη σειρα βαλμένοι
ακομα κι ανασες στοιχισμένες στη σειρα
σε μια μερια οι αμοιροι 
στην αλλοι οι χαμενοι
μπουκιες να μας ταιζουνε με πικρα και βρωμια

πνιγόμαστε υπεροχα
εδω χωρις αερα
το μονο πια που κανουμε ν αλλαζουμε μερια
καινουρια εχουμε κουπια
στη σαπια μας γαλερα
μα εμεις ψηλα κοιτάζοντας λεμε πιο δυνατα 

πνιγομαστε υπεροχα
δεν εχουμε αερα
καινουρια εχουμε κουπια
στη σαπια μας γαλερα
μ αυτα τυπες ανοιγουμε
να πιουμε λιγο αερα
στο πατο για να φτασουμε
μαζι με σας παρεα

σαν γελαστο γουρουνι

δεν ξερω πια τι επαθα
και παω με τα νερα σας
και ολο με γλυκολογα
γεμιζω τα αυτια σας

δεν ξερω πια τι επαθα
ξεχασα να θυμαμαι
μες τη γωνια μου καθομαι 
και ήσυχα φοβαμαι 

εκει οπου περπαταγα αναμεσα σας ισιος
μου φαινεται πως σκονταψα και εχασα το μισος

δεν ξερω πια τι επαθα
κι οργη που εχει παει
που παντα ηταν αχορταγη
κι ελεγε πως πειναει

δεν ξερω πια τι επαθα
κι πεινα μ εχει αφησει
που παντα ηταν μεσα μου 
κι ελεγα δεν θα σβησει

και τωρα μονος γδέρνομαι γελώντας με καμαρι
απλώνομαι στα ποδια σας κανοντας το τομαρι

δεν ξερω πια τι επαθα
και παω με τα νερα σας
ρυακια με γλυκολογα
γεμιζω τα αυτια σας

δεν ξερω πια τι επαθα
εγω που οταν διψουσα
πηγαινα ισια στη φωτια
και μεσα της βουτουσα

και τωρα παω και στέκομαι χτυπώντας το κουδουνι 
μπρος στο σφαγειο ετοιμος σαν γελαστο γουρουνι

τη φρικη μας να φαμε

ελα να καθίσουμε σφιχτα αγκαλιασμένοι
να κανουμε ο ενας πως τον αλλο αγαπαμε
κι αμα δεν χορτασουμε κι μαστε πεινασμενοι
να βαλουμε στο πιατο τη φρικη μας να φαμε

ελα να γελασουμε ο ενας με τον αλλο
να βγαλουμε τα δοντια μας κι απλα να φιληθούμε
και υστερα το γελιο μας να στειλουμε στο διαλο
μεσα σε μια μολοτοφ να μπουμε να καουμε

μου λες πως παρανόησα κι αρχιζω να τα χανω
λυπαμαι αλλα μονο αυτο ξερω καλα να κανω
πως γραφω σαν φρενοβλαβής κι αναποδα γελαω
μα μονο ετσι Αργυρω ξερω να σ αγαπαω

ελα να καθίσουμε σφιχτα αγκαλιασμένοι
να κανουμε ο ενας πως τον αλλο αγαπαμε
κι αμα δεν χορτασουμε κι μαστε πεινασμενοι
να βαλουμε στο πιατο τη φρικη μας να φαμε

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

στέκομαι ακίνητος σαν ημερο θεριο

τρεχω πιο αργα και απο στάσιμο νερο
οτι με κυνηγά να τρεξει- να ΄ρθει να με φτασει
στέκομαι ακίνητος σαν ημερο θεριο
μα η τυχη μου λαχανιασε κι ακομα να με πιασει   

στη μεση της πλατειας περιμενω για να δω
οτι αγαπω, να ΄ρθει να με πονεσει
στέκομαι ακίνητος σαν ημερο θεριο
μα που στο διαλο ειν΄η φωτια επανω μου να πεσει

καθομαι οκλαδον και δεν αρχιζω το χορο
να ερθει οτι μίσησα και να με ρεζιλεψει
στέκομαι ακίνητος σαν ημερο θεριο
καμια γιορτη δεν ερχεται μαζι μου να χορεψει