Από μωρό δεν έκλαψα – δεν γέλασα – δεν είδα
Γιατί ζωή μου έριχναν, μέσα με καθετήρα
Έτσι ποτέ δεν έκλαψα ή με λύγμους ή σκέτα
Γιατί όλα μού τα δάκρυα, σκληρά είναι σαν πέτρα
Από μωρό δεν έκλαψα – δεν γέλασα – δεν είδα
Γιατί ίκτερο μού ρίχνανε μες τη θερμοκοιτίδα
Έτσι ποτέ δεν γέλασα ή φανερά ή στη ζούλα
Γιατί όλα μού τα χάχατα, μού φέρναν αναγούλα
Από μωρό δεν έκλαψα – δεν γέλασα – δεν είδα
Γιατί όνειρα μού δίνανε – τη πιο μικρή μερίδα
Έτσι ποτέ τα μάτια μού – δεν έκανα ν' ανοίξω
Γιατί μετά δεν θα 'ξερα πού πρέπει να τα κρύψω
