Ο δρομος ολο ανεβαινει κι ανεβαινει

Ο δρομος ολο ανεβαινει κι ανεβαινει
Κι εμεις ξοπισω αγκομαχαμε αγκομαχαμε
Αλλα βαθια μας ενα γελιο κατεβαινει
Κι ολο μας σπρωχνει ολο πιο ψηλα να παμε

Ο κοδμοςβολο χαλαει και χαλαει
Κι εμεις η βρωμα που αφριζει κ αφριζει
Αλλα βαθια μας ενα γελιο μας, φυσαει
Κι αυτος ο αερας τις ψυχες μας ξεμυριζει

Ο ουρανος σκοτεινιαζει σκοτεινιαζει
Κι εμεις οι κατω τον κοιταμε ,τον κοιταμε
Μα ενα γελιο τη κοιλια μας ξεκοιλιαζει
Απ την ξαναγεννιομαστε και παμε

Το δρομο παμε να περασουμε πετωντας
Με μια ανασα το κοσμο ολο να πιουμε
Τον ουρανο παμε να κανουμε δικο μας
Κι απο το γελιο μας, ολα να καουνε.

ρε συντροφε που λες

ειναι κατι φορες που μεσα μου ολο καις χορευεις σαν τον λυκο κι εγω κανω χαρες ειναι κατι φορες που ολες μου οι χαρες ψαχνουν ενα βλεμα σου να γινουνε γιορτες ειναι κατι φορες ρε συντροφε που λες που ολο σε ξεχναω και μενω απο κραυγες ειναι κατι φορες που ουτε εσυ με θες με φτυνεις απο μεσα σου σαν βρωμικες μπουκες ειναι κατι θερια μεσα μου βαθια με τρωνε σαν τη γάγγραινα και φτανουν στη καρδια σπαζουν τα τσιμεντα φυρτωνουν σαν φωνες αχ ρε συντοφε που λες...

Ω ω ω

Ωωω

Ελα να γίνουμε σκλάβοι

Σκλαβοι του ερωτα κι όχι των τραπεζων

Τους διευθυντάς ν ανοιγουμε

Με ένα τιρμπουσόν

Ωωω

Ελα φωτια να παρουμε

Να παρουμε από ερωτα

Κι όχι απ τον οχετο

Τη πολη να γεμισουμε

Μολοτοφ με εμετο

Ωωω

Ελα να ανασανουμε

Ανασα από ερωτα

Κι όχι απ την Πατρις

Εκεινοι να σαπιζουνε

Κι γάγγραινα εμεις

Ωωω

Ελα να κοιμηθουμε

Αγαπη μου εδώ στα ξέστρωτα

Που γελαει και το δακρυ

Της Αναρχιας τον ερωτα

Αφευρετη αγαπη 

Το θηριο

Ειμαι οι μορφες στις βιτρίνες που καις    

Ειμαι αυτος που κανω τον θλιμμένο σου ζητιανο

Ειμαι αφεντικος μα …σκλαβας γιος

Ειμαι η γιορτη που πεφτει σαν βροχη

Ειμαι οι μορφες στις βιτρίνες που καις    

Ειμαι ο φτηνος που ακριβα όμως τρως

Ειμαι νεκρος μα κλινικα θεος

Ειμαι κακο σκυλι και παλι απ την αρχη

Ειμαι οι μορφες στις βιτρίνες που καις    

Ειμαι ο νεος της πολης αρουραίος

Ειμαι το βραβείο που δινουν στο σφαγειο

Ποτε θα γινω θηριο ;  

;

Χρησμοι

Για πες  μας για να ξερουμε οι ερωτες που πανε

Σαν σβησουν απ τον ανθρωπο και φυγουν μακρυα ;

Μες στις λακουβες του ουρανου κοιμουνται οι αγαπες

Κι όταν ξυπνανε  γινονται αερας  με φωτια

Εσυ που ξερεις τα πολλα κι ο νους σου κατεβαζει

Για πες μας πως θα παμε εκει που κανει λευτερια ;

Μες στους βυθους μας παντοτε γεννιεται το σκοταδι

Μα καποια μερα ερχεται και γινεται φωτια

Αφου μας ειπες όλα αυτά σιγουρα και θα ξερεις

Πως παντα η απαντηση σε όλα είναι φωτια ;

Γιατι ότι δεν καηκε, σαρωθηκε στη σταχτη

Μενει παντα αιωνιο γεννιέται μια φορα

.

τηλεκολασης

Αναβω το διακοπτη της τηλεκολασης μου

Τα ματια μου ανοιγω  γουρλώνω και τα αυτια

Απ το κοντρολ παταω τη παυση της κραυγης μου

Και σπρωχνω τη συνείδηση να πιασουμε δουλεια

Καθομαι νεκρος και κανω ησυχία
υμνω τους εργολαβους που εχω εγω ζωη

Μαστουρωμενος  στέκομαι από Δημοκρατια

Το Εθνικο μας φερετρο μου φερνει ηδονη

Περιτομή στη γλωσσα μου κάθε πρωι της κανω

Να μη μιλαει βρωμικα να είναι καθαρη

Και το κεφαλι κροτους γεμιζω μεχρι πανω

Όταν κατι παρανομα παει να σκεφτει

Ετσι η ζωη υπαροχα- υπεροχα καυλαει

Κι υπεροχα χαρουμενος ξυπνω κάθε πρωι

Μα παντα κάθε νυχτα κατι μου βρωμαει

Είναι που μπαινω μεσα μου και χεζω στη ψυχη

.

οι παλιατσοι μου

Βγαινουν οι παλιατσοι μου

Μεσα απ τα λαγουμια

Με βρωμικες σημαιες

Και γιορτινα κοστουμια

Σαν διαολοι πυρριχιοι

Μ ανασα από βενζινη

Ξηλωνουνε τους ουρανους

Κι αρχηζουν το γιαγκινι

Στο αστρο της μιζεριας μου

Άλλο πια δεν φλογιεμαι

Μπαινω μες το αιδοιο μου

Και μηδενογεννιεμαι\\

παλιατσος γινομαι και εγω

μεσα απ τη κραυγη τους

χορευω με το πτωμα μου

και φλεγομαι μαζι τους

πινω αερα μπολικο

με λυσσα αγιασμενο

και ξεκινω το φασισμο

να βρω τον γαμημενο

.

των 10 mg

με ριζωμένο ικτερο
απο γεννησιμιού μου
κυκλοφορώ μες το κλουβι
κi ολοι τους με κοιταν
με θελουν παντα ημερο
κι αν παω να αγριεψω
μια γκιλοτινα μου χορηγούν
των 10 mg

οι ερωτες μου φθισικοι
βηχουν και με ξερνανε
κι αφεντες χαριεντιζονται
σαν αγρια σκυλια
κι αν παω το σουλουπι μου
πανω να το σηκωσω
με το στανιο μου κανουνε
ενέσιμα κελια

μα εχω ενα κοσμο μικρο
που χωραει η χαρα μου
και φτυνει απο πανω μου
τη μαυρη τους θηλιά
που γουργουριζει στο λαιμο
απο τα 7 μου
μα μεσα εδω στο παγο μου
καιω σαν φωτια

ειμαι σκλαβος αγενης

περπαταω μες τη πολη γυμνος
ειμαι σκλαβος αγενης απρεπώς
μου πετουν αποφαγια και μου ριχνουν σκοταδια
μα εγω ειμαι απο φως

τραγουδαω στης φωτιας τη βροχη
σαν ναπαλμ που σου καιει τη ψυχη
με φωναζουν παλιατσο και κοιταν αν θα κλαψω
μα δεν ξερουν πως ειμαι γιορτη

ξεδιψαω και χορταίνω δροσια
στη σκια που μου κανει η φωτια
κι σοι λεν θα με καψει λεω δεν ειμαι λαμψη
αλλα εγω ειμαι η φωτια

Κι αντι για ολοι αφεντικοι

είναι το κρυο μας βαρυ Και λασπωμένοι οι δρομοι

Πώς να ζεστανεις το κορμι Και να λυθούν οι ωμοι

Ετσι κι αποφασίσαμε χωριο για να καμούμε

Για το βουνο κινήσαμε μεσα του να χωθουμε

Αλλα ο καθενας εβλεπε τον άλλο για εργατη

Κι ετσι το συμφωνήσατε ‘’ξενο για επιστατη’’

Χρονια βαρουμε το βουνο χρονια το πελεκαμε

Αλλα δεν βλεπουμε χωριο μοναχα πως γερναμε

Την ιστορια τουτη εδώ μεσα εχω καρφωμενη

Σαν σταξει σκύβω για να πιω το νοημα που βγαινει

‘’δικο μας είναι το γιαπί

Δικο μας το μεδούλι

Κι αντι για ολοι αφεντικοι

Γιναμε ολοι δουλοι’’   .

Εχω ένα δακρυ μεσα σε κάθε ματι

Εχω ένα δακρυ μεσα σε κάθε ματι

Μια με κοιτάζει μία με προσπερνα

Και μια κλαει σαν μια βριχη απ αλατι

Με πλημμυρίζει με ομορφη φωτια

Εχω ένα δακρυ μεσα σε κάθε ματι

Μια με δροσιζει  μια μου γελα

Και μια αλλαζει γυριζει σαν αγκαθι

Μεσα στο ματι και με τρυπα

Εχω ένα δακρυ μεσα σε κάθε ματι

Μια μ ασχημαινει μια με γερνά

Μία ανοιγει και σκίζεται στα δυο

Σαν το αιδοιο και με γεννα  .

που λεν οι αλλοι αγαπη

Τρεχω

ακομα οσο αντεχω

οσο ακομα παει

μ΄ ακομα με πονάει

Κατι

που λεν οι αλλοι αγαπη

που μονο με κοιταει

μα πανω δεν σκάει

.

Κοιτάζω τον ουρανό σας

Κοιτάζω τον ουρανό σας
Μ ανθρωπους ειναι γεμάτος θαρρώ
Μπορα πάει να πιάσει
Δεν θέλω απ αυτούς να βραχω

Σαλια απ τα στοματα τους
Σταζουν και όλο θεους επαινουν
Μα εγώ ειμαι με τους κάτω
Που για τους πάνω πεινούν

Η τύχη σας με κοιτάει
Και μια ζωή με θέλει σκυφτο
Ξερει πως σαν με ξερνάει
Κι εγώ προς τα πάνω εκείνη ξερνω

οτι μεσα με καιει

Σαν πουλάκι θα πετάξω
Το τουφέκι μου  ν αρπάξω
Στο βουνό πάνω να ανέβω
Και να πάψω να κιοτευω

Να αρπαξω και να καψω
Οτι μέσα μου με καίει
Με ρημαζει με τρόμαζει
Τη κραυγή μου ότι φράζει

Σαν πουλάκι θα πετάξω
Το τουφέκι μου  ν αρπάξω
Στο βουνό πάνω να ανέβω
Και να πάψω να κιοτευω

Οτι σηκωσαν να ρίξω
Ορθιο να με βαστηξω
Σαν αέρας να απλωσω
Οτι βρω να το σαρωσω

Σαν πουλάκι θα πετάξω
Το τουφέκι μου  ν αρπάξω
Στο βουνό πάνω να ανέβω
Και να πάψω να κιοτευω

Στο κλουβι και αν με κλεισουν
Τη φωτια μου δε θα σβήσουν
Μες τη πόλη τους θα τρέξω
Σα το διάολο θα χορεψω
Πριν πεθάνω εγώ θα ζήσω

η γαλερα (il galeone)

Παραλλαγμένοι στιχοι απο το τραγουδι Η Γαλερα (il galeone) που μετέφρασε και τραγούδησε ο Θάνος Ανεστόπουλος σε ποιηση Belgrado Pedrini

Είμαστε τσούρμο αναιμίκο σε βρώμικη γαλέρα 
Που με τη πείνα ο θάνατος έρχεται μας αρπάζει 
Ποτέ καθάριο οριζοντα δεν ειδαμε τη μέρα 
Στο σάπιο της κατάστρωμα πάντα η φρουρα ουρλιαζει

Στα βρωμερα σανίδια της τις μέρες μας πετανε 
Με αλυσίδα είμαστε σκλάβοι καλα δεμένοι 
Τ αστερια και ο ουρανός σκύβουν και μας κοιτανε 
Αλλά το φως τους έρχεται πένθιμα και μας πλένει

Αγελες δούλων ξεσαρκων βογγωντας κοπηλατουνε 
Την αλυσιδα σου αν δεν σπας με το κουπί πεθαινεις 
Αφου σκλάβο αιώνιο σε χουν αυτοι να ζούνε 
Τοτε ριξτην στα κύματα κι αυτους για να ξεκανεις

Ισια τραβάμε το κουπί μέχρι να βρούμε βράχο 
Ψηλά τις μαυροκοκκινες ο αερας να σφυριζει 
Κι αν τ αφρισμενο κύμα σάβανο ειναι άθλιο 
Της Αναρχίας πάνω μας ο ήλιος κυματιζει

Στα όπλα σκλάβοι ορθιοι το κυμα ανεβαίνει 
Μες τη γαλέρα κεραυνοι εμεις να τη χτυπούμε 
Ορκο για δίκιο δινουμε, αυτο μας περιμενει 
Η θάνατο να έχουμε ή λευτερια να δούμε

Μια λεξη

Μια λεξη μου δαγκωνει το λαιμο

Και δεν μ αφηνει  λιγο να γελασω

Μεσα μου παει και κανει εμετο

Χωρις ποτε όμως να τη χορτασω

Στον υπνο με τραβαει σα σκυλι

Τα ονειρα μου να μη μπορω να πιασω

Και μου ζηταει μετα σα παιδι

Με ονειρα κι αυτή να κερασω

Μια λέξη ολο μου τρωει τη χαρα

Τα δοντια μου πια τα ΄χει σαπισει

Δεν μου αφηνει ουτε μια γουλια

Κι ας τρεχει μεσα εκεινη σα βρυση

Και όταν παω αλλου  να χαθω

Μεσα μου λειώνει σαν ασπιρινη

Ορθιο με βαζει το κοσμο να δω

Και με κερνά φιλια απο βενζινη

τη μερα αυτη κανεις μη μισήσει

ξυπνω το πρωι με 1000 ζορια

το γαμημενο ρολοι φωναζει

το σωμα μου ολο διαταζει 

να κατεβασω απ το σρωμα τα ποδια

κι οταν το ποδι στη παντοφλα πεσει

τοτε με λουζει ίδρωτας κρυος

τη μια εχει φαει ο σκυλος

στην αλλη μεσα η γατα εχει χεσει

μα δεν με νοιαζει στ αρχιδια κιολας 

δε πα να γινει που λες της καριολας

εχω καιρο αποφασίσει 

τη μερα αυτη κανεις μη μισήσει

πινω καφε μα γαμω το στανιο μου

ζαχαρη γιοκ , η πικρα με καιει

χτυπα το τηλεφωνο και καποιος μου λεει

οτι μ απελυσε τ αφεντικο μου

μου ΄χει τελειωσει κι ο αναπτηρας

τωρα τσιγαρο αρχιδια θα κανω

κι εκει με την τσίμπλα που ειμαι επανω

εχει βουλώσει και ο νιπτήρας

μα δεν με νοιαζει στ αρχιδια κιολας 

δε πα να γινει που λες της καριολας

εχω καιρο αποφασίσει 

τη μερα αυτη κανεις μη μισήσει

με τα πολλα φευργω απ το σπιτι

μα τα κλειδια ξεχασα για να παρω

απ το μπαλκονι τρεχω σαλταρω

κι γείτονες με περνούν για διαρρήκτη

κι εκει που χαρουμενο βγαίνω παιδακι

και λεω τελειωσαν τα βασανα μου

αντε και παλι μαυρη η χαρα μου 

μου χαλασε το μηχανακι

μα δεν με νοιαζει στ αρχιδια κιολας 

δε πα να γινει που λες της καριολας

εχω καιρο αποφασίσει 

τη μερα αυτη κανεις μη μισήσει

τα εχω φτύσει με εχω ξερασει

τα ποδια μου με εχουν πεθανει

κι απο τσιγαρο ειμαι χαρμανι

μα στη Βουλη πλεον εχω φτασει

μαζι με το διαολο που εχω στο σβερκο

πηδαω μεσα της σαν αερακι

και με Σιχτίρ παταω το κουμπακι

απ το εκρηκτικό μου γιλέκο

ετσι φαντάζομαι μουνι καπελο

ολα εκει μεσα θα γιναν μπουρδελο

οπως σας ειπα ειχα αποφασίσει

αυτη τη μερα Κανεις μη μισησει     

θα σφυρίζω

ενα γελιο μου εχει μεινει
σε κανεναν δεν το χαριζω
κι οταν ερθουν να το παρουν εκεινοι
θα το φορεσω και θα σφυρίζω

μια ανασα μου ΄χει μεινει ακομα
μονο εγω ξερω να την οριζω
κι αν ΄ρθουν αυτοι να μου παρουν το στομα
θα τη πιω και θα σφυριζω

ενα θανατο κρυφα κουβαλαω
μονο εγω μαζι του βαδιζω
σαν 'ρθουν εκεινοι θα τον φοραω
και ανέμελος πια θα σφυριζω

Το γέλιο μας μια μερα θα σας κάψει

Με έθρεψε η δίψα περιμενντας βροχή 
Μου έμαθα μονάχα να πειναω 
Και οταν μου σερβιρουνε γλυκεια υπομονή 
Σε μια γωνιά να πάω να τη ξερναω 

Ανασα έχω θεοστραβη να πίνω σε γουλιες 
Τα χρώματα ημιτρελων ζωγραφων 
Κι άλλοι οταν μου δίνουμε υπόνομες ζωες 
Εγώ να μένω υγιής παραφρων 

Εκείνοι που μ αγγιζουνε αφηνοντας σκουρια 
Το σαλιο μου να βάζω να με πλυνει 
Κι οταν με ταιζουνε με βρώμικη χαρά
Εκείνη να με καίει και εγώ εκεινη 

Πλαστά οταν μου δίνουμε παυσιπονα να ζω 
Βάζω τη ψυχή μου να με αλλάξει 
Και πάω μες τη πόλη να γράψω με καπνο 
Το γέλιο μου μια μερα θα σας κάψει

οσο εκεινοι καταργουν καθε ομορφια εμεις θα τη γενναμε

σε κατσαρολες βαλανε οσες τους μειναν ενοχες
καλα να σιγοβραζουνε με μπολικη χλωρινη
εμας καπακι βαλανε με ολες μας βρε τις ευχες
μα πανω τυναχτηκαμε σαν μαυρη κηροζινη

μας βαλανε και ηπιαμε ανασες με διπλα καρφια
περιεργο τους φανηκε που ομως εμεις γελαμε
γιατι οσο εκεινοι καταργουν καθε δικια μας ομορφια
συντροφε εμεις ξανα θα τη γενναμε

οι δρομοι μας μυριζουνε σαν νεογγενητες φωτιες
και ολα μας τα λογια πια μια κραυγη που καιει
τα ματια μας δροσιζουμε με δακρυα που ΄ναι γιορτες
κι διψα στο κεφαλι μας τραγούδια ολο μας λεει

μας εκλεισαν μας στρίμωξαν στα πιο βαθια που ΄χουν κελια
ποτε ομως δεν καταλαβαν γιατι ολο γελαμε 
γιατι οσο εκεινοι καταργουν καθε δικια μας ομορφια
συντροφε εμεις ξανα θα τη γενναμε