αναποδιες

Κει που καλοκαθομουνα

Και ημουνα σ΄ αργια

Να κάνω όλα τα ανάποδα

Μου ΄ρθε επιθυμία

Ετσι απ τα πόδια ζήτησα

Να γράψουνε βιβλίo

Κι απ τ΄ αχαμνά μου γι αλλαγή

Να γινουνε αιδοίο

Το Διάολο στο στόμα μου

Αγιόλογα να στάζει

Και κομποσκοίνι αμαρτωλό

Στα χέρια μου να βράζει

Οι γιοι μου να με βαζουνε

Όρθιο τιμωρία

Μέχρι του κύκλου για να βρω

Πoια είναι η γωνία

Και για το τέλος άφησα

Μη ξεχαστώ και τρέχω

Να ορίσω μόνο εμενανε

Να με πατώ στο σβέρκο



όλοι οι γαμημένοι άντρες

Μάσκες αν δεις στο δρόμο χωρις κεφάλι

Και τις ψυχες τους κρεμαστές από ιμάντες

Ειν οι τρελοί της νύχτας που γυρεύουν χάδι

Είμαστε εμείς … ολοι οι γαμημένοι άντρες

Φωνές αν (α)κουσεις που να βρίζουν τα θεία

Κάτι παιδάκια που το παιζουνε μάγκες

Ειν οι τρελοί της νύχτας που δεν έχουν μία

Είμαστε εμείς … ολοι οι γαμημένοι άντρες

Αν σ ακουμπησουνε κορμιά σα να΄ναι στάχτη

Που δεν κρατηθήκαν ποτε από αβάντες

Ειν οι τρελοί της νύχτας μεσα σε ένα δάκρυ

Είμαστε εμείς … όλοι οι γαμημένοι άντρες



Στο στόμα του θεού βάζω τη γλώσσα μου

Στο στόμα του θεού βάζω τη γλώσσα μου

Στο στόμα του θεού φτύνω φωτιά

Στο στόμα του θεού φυσαω την ανάσα μου

Και σα να ΄ναι παιδάκι τον παίρνω αγκαλιά

Στο στόμα του θεού πεταω συγγνώμες

Στο στόμα του θεού φυτεύω βρισιές

Στο στόμα του θεού βάζω κανόνες

Και σα να ΄ναι παιδάκι του βαζω φωνές

Στο στόμα του θεού χωραω ολόκληρος

Στο στόμα του θεού είμαι αριθμός

Στο στόμα του θεού πεθαίνω μονάχος μου

Και σα να ΄ναι παιδάκι του λέω σκασμός

Στο στόμα του θεού γυρεύω το μισός μου

Στο στόμα του θεού χορεύω γυμνός

Στο στόμα του θεού φυσαω τον καπνό μου

Σα ναι ΄ναι παιδάκι … και εγώ ο Θεός.

Όταν πεθαίνω μόνος μου

Όταν πεθαίνω μόνος μου

Και η ψυχή γελαει

Ξερω πως κάποιος στα ψηλά

Με λύσσα με κοιταει

Όταν πεθαίνω μόνος μου

Βρώμικος σα συγγνώμη

Ξέρω χορεύει ο διάολος

Για μένα σα Σαλώμη

Όταν πεθαίνω μόνος μου

Η αθανασία κλαίει

Που την αφήνω μόνη της

Με όλα μου τα χρέη

Όταν πεθαίνω μόνος μου

Πίσω μου κατι μένει

Ειν΄η αμαρτία μου η στερνή

Που αλλον περιμένει

ΥΓ

 Όταν πεθαίνω μόνος μου

 Και φλέγομαι στα ύψη

 Ξερω ένα μου ΄΄σιγα τ΄ αυγα΄΄

Πως σου γαμαει τη θλίψη

Αφιερωμένο στους δρόμους της Κερατέας

Είναι ο δρόμος μου το κάθε μου πρωί

Που εχει ήλιο και εγω του κανω τράκα

Είναι τα μάτια από ΄να τσόγλανο παιδί

Που ολο μου λένε ΄΄ γέλασε μου ρε μαλακα΄΄

Είναι ο δρόμος τεντωμένος σαν σχοινί

Και ΄γω επάνω του με καυλα να γελαω

Μ΄ ένα κεφάλι ανθισμένο απ΄ τη βροχή

Κι ένα κορμί για ισορροπία να κραταω

Είναι ο δρόμος μου μια στρίγκλα προσευχή

Που η ψυχή μου τη φοραει σαν μαύρο κράνος

Και την κραταει σαν βενζίνη με στουπί

Για την πιει μέσα μου ο κάθε μου ζητιάνος

Είναι ο δρόμος μου μια ατέλειωτη ευχή

Που τη ζήτω όπως και ολοι οι κολασμένοι

Να σου την πω ψιθυριστά μες το αυτί

Όταν κοιμόμαστε σφιχτά αγκαλιασμένοι

Είναι ο δρόμος μου ένα κόκκινο χαλί

Που περπατούν σακατεμένοι οικοδόμοι

Και υποκλίνονται του κόσμου οι αφεντικοί

… αυτοί ΄ναι δρόμοι … αυτοί ΄ναι δρόμοι

Κάνω ήσυχα παιδιά

Κάνω ήσυχα παιδιά

Για τη πατρίδα τη μαμά

Μες τους δρόμους της μη βγαίνουν

Όταν δεν καταλαβαίνουν

Κάνω ήσυχα παιδιά

Για τη πατρίδα τη μαμά

Που ψοφαει για μαλακες

Κι όχι για επαναστάτες

Κάνω ήσυχα παιδιά

Για τη πατρίδα τη μαμά

Βγαίνουμε από τη γέννα

Όλα τους αριθμημένα

Κάνω ήσυχα παιδιά

Για τη πατρίδα τη μαμά

Να τις φτιάχνουνε καφέδες

Και καριέρα σα χαφιέδες

Πούλησα την ψυχή μου ...σε μένα

Πούλησα την ψυχή μου άλλη μια φορα σε μένα

Και άλλη μια μου ειπα ΄΄κερασμένα τα τσιγάρα΄΄

Ποια στο διάολο ειμαι ποια .. γαμημένη φάρα

Και τα λογια βγαίνουνε σάπια και κολασμένα

Σαν σταυρουδάκια κρεμασμένα στο πανω λαιμό μου

Οι πληγές που μ΄  άφησες από την πρωτη γεννα

Τη δεύτερη φορα… θα γεννηθώ από μενα

Το Θεο σου ζευγαρώνοντας με το Διάολο μου

Σαν ομφάλιο φιδι μεσα σε Γκουερνικα Λερναία

Μοιάζει να ΄ναι η ψύχη μου τοσο μπερδεμένη

Οσο γαμούν τ΄  αφεντικά εκεινη περιμένει

Να κόψει τα κεφάλια τους μ΄ άλλες ψυχες παρέα

Φλέγμα στο λαρύγγι κάποιου λύκου – λύκου που θυμώνει

Ειμαι όταν το σβέρκο μου άλλος τον πατεί

Δεν αντέχω άλλος τη ζωη μου να γαμαει

Θέλω να είμαι εγω αυτός που μονο με λερώνει

Εχω ένα όνειρο σαν σάλιο μέσα εδώ  στο στόμα

Και ειμαι έτοιμος στο στομα σας να το φτύσω

Καριοληδες τους γιους μου δεν θα σας χαρισω

Αυτή είναι η προίκα μου , ενώ για ΄σας η βρώμα

Φτιαγμένο ακούγοντας για μια ωρα το τραγούδι του Χαρη Ππαπαδοπουλου

…..Guevara  

Βήματα και αμαρτίες

Βήματα και αμαρτίες

Εχω στα τακουνιά μου

Οπλισμένες εξουσίες

Κουβαλώ απ τη κούνια μου

Το τσιγάρο μου φοραω

Σαν φουστάνι γιορτινό

Καίγομαι σαν φρέσκια καύτρα

Στα χείλη του εξ από δω

Όταν μένω από κέφι

Τρώω το κεφάλι μου

Το κορμί αφηνω σκέτο

Δίπλα με το χάλι μου

Δρόμοι αγύρτες

Κραταω όλα τα καινούρια

και τα παλιά μου τα πετώ

λάθη και πάθη , φιλιά του Ιούδα

πλαστα ρεφρέν μες τα τραγούδια

κι αγορασμένα ΄΄σ΄ αγαπω΄΄

Απόψε ο αερας που φυσαει

Τα παίρνει όλα μακριά

Μονο εμενα εδώ κραταει

Μία με κλαίει , μια με γελαει

Όμως ποτε δεν με σκορπά

Δρόμοι αγύρτες , βηματα (α)λητες

Και μια ψυχή χωρις κορμί

Μου εχουν μείνει να με γελαω

Τον ίσκιο μου όταν κοιταω

Σαν με κοιταω κάθε πρωί  

ΟΤΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ

Μπορεί τα βράδια χωρίς αγάπη να κοιμάμαι

Κι όλο το σώμα μου να έχει ξεραθεί

Στο λάρυγγα μου οι σύντροφοι μου να κρεμανε

Βρισιές σαν καίγονται … μέσα στη βροχή

Μα η ψυχή μου πως καυλώνει σαν ακούει

Αυτό που λένε κάτι όμορφα παιδιά

Ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ – ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ

ΓΙΑ – ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Μπορεί τις μέρες να περπαταω σαν αλφάδι

Και η ζωή να με γαμαει κανονικά

Μικροαστιλα να μου βρέχει το κεφάλι

Να ΄χω στο σβέρκο μου για φιόγκο μια θηλιά

Μα η ψυχή μου πως καυλώνει σαν ακούει

Αυτό που λένε κάτι όμορφα παιδιά

Ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ – ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ

ΓΙΑ – ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

Μπορεί όλα γύρω μου ψεύτικα να ΄ναι ντυμένα

Ντυμένοι κι όλοι τους με ψεύτικες ζωές

Με το σκασμό τους να ποτιζουνε και μένα

Και κάθε δάκρυ μου, ένας τους χαφιές

Μα η ψυχή μου πως καυλώνει σαν ακούει

Αυτό που λένε κάτι όμορφα παιδιά

Ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ – ότι ΤΟ ΠΑΘΟΣ

ΓΙΑ – ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΑΠ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

οι μπάτσοι έχουν φτερά

Έλα ψυχή μου πάμε να αναστηθούμε
Πάμε γιατί άρχισε ν΄ αλλάζει ο καιρός
Ε! γεια σας φίλοι μου ήρθα να συστηθούμε
Της γειτονίας ειμ΄ ο καινούριος σας νεκρός

Πόσο μ΄ αρέσουνε τα πάρτι κι ο χορός σας
Κι αυτός ο λόγος σας ,σπουδαίος γαμιστερός
Προσέξτε φίλοι μου – κλείστε τον ουρανό σας
Προσέξτε χύνετε απ΄ έξω ο Θεός

Μοιάζει περίεργη όμως η χαρά σας
Και όλα μοιάζουνε να είναι …ιερά
Βρε σαν παράδεισος μου μοιάζει η γειτονιά σας
Όχι ρε πούστη μου ,εδώ οι μπάτσοι έχουν φτερά

Αφιερωμένο στο Νίκο … και σε κάθε Νίκο…

Άγγελοι μπάσταρδοι σωρό
Μεσα στον ουρανό μας
Μας φερανε παράδεισο
Λεει για το καλό μας

Μ΄ αυτός δεν εχει ουτε φωτιά
Ουτε μια πόρνη Αγιά
Ουτε τ΄ αστέρια μοιάζουμε
Με θυμωμένα αιδοία

Δεν εχει διάολο Θεό
Ούτε Θεό σακάτη
Ούτε μολότοφ με παιδιά
Να κάψουνε τον φραχτη

Φέρτε μας πισω τον ουρανό
Που ΄χαμε μες τα σκέλια

.

Στο κώλο ενός διάολου

Κάποιος πατάει τη φωνή μου – και γελάει
Και ΄χει το γέλιο των τρελών – που αγαπάω
Στα γόνατα του την ψυχή μου – την κρατάει
Κι απ΄ το τσιγάρο του μ΄ αφήνει – να ρουφάω
Με ξεσκατίζει από μικρό – και με θηλάζει
Και σαν τον διάολο κουβαλάει – τον σταυρό μου
Άθεους άγγελους (μου) φέρνει – να κάνω χάζι
Εγώ κάνω το ΄΄γαμώ΄΄ κι εκείνος – το ΄΄στανιό΄΄ μου

Σαν Κυριακή στη φυλακή – μαζι περνάμε
Δεν τον κοιτώ, δεν μου μιλά – κι αυτος καθόλου
Το ξέρουμε ,πάντα μαζί – γι αυτό γελάμε
Στο κώλο ζούμε και οι δυο ενός διάολου

2

Στάζουν απ τις παλάμες σου

Φίλια τσαλακωμένα

Κι από τα μάτια, δάκρυα

Σαν ρούχα Κυριακάτικα

Δευτέρα φορεμένα

Τσιγάρο ο αέρας σου

Πουκάμισο η μέρα σου

Έτσι σου μαθαν ν΄ αγαπάς

Τους έρωτες σου να περνάς

Αλήτες οι ανάσες σου

Μπλεγμένες σ΄ άγια δίχτυα

Με κάτι λέξεις που περνούν

Μονάχα να σου ξαναπούν

Μια ΄κομη καληνύχτα

_____________________________________

Στεγνώνεις σα πουκάμισο

Πάνω σε κάποιο σύρμα

Και χάνεσαι στα σκοτεινά

Χωρίς να κανείς βήμα

κοιτάζεις στις βιτρίνες της το άδειο σου σακάκι

και μες τη σκόνη κρύβεσαι σα να ΄σαι αεράκι

Σκόρπιες σταγόνες είναι απόψε το κορμί σου

Και δέκα – δέκα κουβαλάς τις μοναξιές

Ειν΄ οι ανάσες σου σαν διψασμένοι αλήτες Μα το τσιγάρο σου δεν έχει ρουφηξιές

Βαριά ακόμα κι σκιά

Μπερδευτεί στα πόδια

Και οι βρισιές σου έμειναν

Και ΄κείνες από λόγια

Στεγνώνεις σα πουκάμισο

Πάνω σε κάποιο σύρμα Και χάνεσαι στα σκοτεινά

Χωρίς να κανείς

βήμα

سوف يأتي غضب... سيأتي

Τόσα χρόνια σε μαζεύω
Και σε σφίγγω σα πληγή μου
Σε φυτεύω στην αυλή μου
Και περιμένω
Σε ποτίζω με τσιγάρα
Απ΄ το πρώτο μου το γάλα
Σε χωραω στην καρδιά μου
Σε περιμένω

Σαν τους διάολους που κάθονται κουνώντας την ουρά τους
Σαν τους άγγελους που κάθονται και τρώνε τα φτερά τους
Σαν τους άχαρους που κάθονται να έρθει η χαρά τους
Σε περιμε-νουμε

Φτύνεις σιωπές – φτύνεις αγάπες

Δεν υπάρχει κανόνας για την αγάπη
Ούτε πληρώνετε η σιωπή με κραυγές
Κι όμως υπάρχει μια φωτιά δίχως σταχτή
Κι όμως υπάρχουν άγιοι … με χαμένες ψυχές

Υπάρχουν μάτια που όνειρα δεν βλέπουν
Ζωές χαρούμενες με ψεύτικες χαρές
Μα δεν υπέχουν ουρανοί που δεν βρέχουν
Και ΄΄σ΄ αγαπώ ΄΄ που να μην είναι …γεμάτα βρισιές

Φτύνεις σιωπές – φτύνεις αγάπες
Για ν΄ αδειάσεις
Παίρνεις το σώμα σου αγκαλιά μα πιάνεις πάτο
Μα δε σε νοιάζει θέλεις μονο να γελάσεις
Στο τελευταίο
Στο τελευταίο σου σάλτο

Και γελάω , και γελάω , και γελάω , και γελάω

Βήχω σάλτα με διαόλους και πληγές από τσιγάρα
Ανατελλομαι τα βράδια
όπως ολη μου η φάρα
Τη μπαγιάτικη σιωπή μου
σε παζάρια ξεπουλαω

Και γελάω , και γελάω , και γελάω , και γελάω

Με βρισιές και με ανάσες ,,
το σάλιο μου ποτίζω
Δε γαμιεται όμως λεω
και ανέμελα σφυρίζω
Κλέβω από άγγελους μαλάκες τα φτερά τους και πετάω

Και γελάω , και γελάω , και γελάω , και γελάω

Έχω κάτω
απ την καρδιά μου έναν ουρανό δικο μου
Έχω κάτω
από τα πόδια μου ένα χορό δικο μου
Έχω κάτω
απο τα μάτια μου εικόνες να κοιτάω

Και γελάω , και γελάω , και γελάω , και γελάω

Δεν σκύβει ο αυχένας

Ποτέ μη γίνεις οι πολλοί
Μου λένε να ΄μαι ένας
Μα όσο κι αν το θέλω εγώ
Δεν σκύβει ο αυχένας

Ολο κοιτάζει στα ψηλά
Και ουρλιαχτά ολο βγάζει
Γαμιέται από την χαρά
Που ο ουρανός μου βράζει

Μ΄ αρέσει διάολε αυτή η βρώμα

Στραβά τσιγάρα και σκόρπια χνώτα
Και κάτι λέξεις που όλο βρίζουν τα θεία
Γελάνε πάνω μου, με πάνε βόλτα
Όταν ψυχή μου εσύ τραβάς μαλακία

Μ΄ αρέσει διάολε αυτή η βρώμα
και η ψυχή μου να γουργουρίζει με βήχα
θεοί να σκάνε πάνω στο χώμα
Και η ψυχή μου να ΄χει μείνει από ψίχα

Χείλη νέκρα – μπασταρδεμένα
Λάσπες ανάσες περιμένουν να ‘ρθουνε
Να σε ψωνίσουν - μαζί με εμένα
Μα οι πουτάνες απόψε απεργούν

30 αργύρια σε ψυχές θα σου δώσω
Για να μου δώσεις ένα άλλο κορμί
30 αργύρια σε ζωές θα σου δώσω
Για μια ακόμη γαμημένη ψυχή