τα δοντια σου πλένεις με μανιφέστα

Σ΄ ένα κλουβι ΄μαστε ολοι μας

σε εθνικό κομβόι

κι δακρυγόνα μας ζωη

πάει κι αυτή ρολόι

Σε λοταρία εθνική

εσυ γυρεύεις ρεστα

τα δοντια σου όταν σύντροφε

πλένεις με μανιφέστα

Όταν τα φωτα αναβουνε

στη πολη κάθε βράδυ

απλώνεται υπέροχα

το αστικό σκοτάδι

Όλα καρμπόν τα κάναμε

γαμω το κέρατο μας

και τωρα φιλε-συντροφε

μας χεζει και το εγω μας

Μας βαζουνε στη φυλακή

σαν βίντεο κλιπ του Ελβις

γιατι το σωμα χάλασε

και θελει ψυχοσερβις

Γι αυτό σου λεω συντροφε

το κέντρο της ουσιας

πως τα προγούλια σφάξιμο

θελουν της εξουσίας 

τι εννοώ

θέλω βρε Lila  να σου πω

στο σ΄ αγαπώ τι εννοώ

να μην υπάρξει φυλακη

ορθια δίχως να καει

απ το δικο μας το παιδί

θέλω βρε Lila  να σου πω

στο σ΄ αγαπώ τι εννοώ

ψωμι και τρομο για φαι

δεν θα αφήσω για να μπει

μες το δικο μας το παιδι

θέλω βρε Lila  να σου πω

στο σ΄ αγαπώ τι εννοώ

μη μου αφησεις τη ψυχη

να γινει μικροαστική

δικο σου ειμαι και γω παιδι

Αφιερωμένο σ ολους μας

Λόγια που ξάφνου ερχονται

και σου φιλούν το στόμα

μεσα απ τα κάγκελα περνούν

και στον αερα τραγουδούν

Σύντροφε αντέχω ακόμα

Λέξεις που γιναν φιλοι σου

συνθήματα στα χείλη σου

Σύντροφε τη ψυχή μας ρε

δε θα λυγήσουνε ποτε

Λογια που ξάφνου φύτρωσαν

σαν δεντρα μες το χωμα

που σπασανε τα κάγκελα

θεόρατα , αρχάγγελα

κι ανθίζουνε ακόμα

Λέξεις που γιναν φιλοι σου

συνθήματα στα χείλη σου

Σύντροφε η ψυχη μας ρε

δε θα λυγίσει στον χαφιέ

το γελιο του σκυλου

το παρα μια πετρα ετοιμο γεφυρι

σαν μια κουκιδα μες τη πολη

Σας αφήνω μία πολη με πανέμορφα σφαχτά

κουλουριασμενα στις ζωούλες τους , τυλιγμένα με καναπέδες

δουλικά της Δημοκρατίας που δεχονται να τα ταΐζουν ψωμι και τρόμο

που άφησαν το σπαθι και πιασαν το πιρούνι

που γιναν χαφιέδες και ξεφτιλισμένοι σπιούνοι

που αναπαράγουν ηλίθιες ιδεες για να γινουν πιο βλακες

που για να ζησουν παραγουν θανατο και είναι ταυτόχρονα ηθοποιοί και θεατές τους  

που δεχονται καταδικες χωρις δικες, αρρωστα από φασισμο

… ανθρωπάκια χωρίς α ν τ ι σ ω μ α τ α

Σας αφηνω και μια μαυροκόκκινη κουκιδα ,από ποιητες των δρομων

που δεν γεννανε σιωπές , μα μια τρέλα ευτυχή σαν κρυο πυρετο

που ξερουν να τραυματίζουν και να σκοτώνουν αν χρειαστεί την πολη των ‘’αλλων’’

που γαμούν τη μοναξια, που μισούν τη πουστιά  

που κυνηγούν οποιον πουλαει μισοσκόταδα , με τη δικη τους ατομική γλώσσα

που ολες τους οι στιγμες είναι βαθιες , που ξερουν να αναπνέουν

ανταρτες , ανθρωποι , συντροφοι , ανασες και γροθιες…

Παιδια μου , μικροι γλυκοί μου σύντροφοι

Η αληθεια είναι πως το μονο δικο μου παιδι ειμαι εγω

… εσεις ανήκετε μονο σε εσας  …

Σας αφηνω…. σαν μια κουκιδα μες τη πολη

της Δημοκρατίας δουλος

Στον ανάπηρο μας κυκλο

μαζευτήκαμε ξανα

να γυρεύουμε το δίκιο

που χασαμε από παιδιά

Πείνα βρωμικη στο πιατο

αλλα εχουμε δουλειά

τραβα μία πριν το πάτο

μία ανασα λευτεριά

Σηκω επανω από κατω

μην αφησεις να σε βρει

χωρις γροθια-χωρις κραυγη

της Δημοκρατίας δουλος

μη ξυπνήσεις το πρωί

Ξενοι στο μαστο της μανας

με κουστούμι στο χωριό

η σιωπη μας σαν Τιτανας

και η χαρα μας σα χτικιό

Το χαμογελο ζορίζεις

στο καθρέφτη όταν πουλάς

τραβα μία πριν μ΄ αφήσεις

μία ανασα λευτεριάς

Σηκω επανω από κατω

μην αφησεις να σε βρει

χωρις γροθια-χωρις κραυγη

της Δημοκρατίας δουλος

μη ξυπνήσεις το πρωί

μοναχος οδοφράγματα

Θελω να μοιαζει ο Βελζεβούλ

ομορφος σα νιφαδα

και να φωναζει βρε στο φουλ

και σε αφεντες και σε δουλ

μια βρώμικη καντάδα

Θελω να μοιάζουν με Σιαμ

τα θαυματα του κρατους

να ΄ναι γεματο με Αρντάν

κουτσα παιδια να κολυμπαν

κι αναρχικούς γαμάτους

Θελω να  μοιαζει η φωτια

γλυκια λουστραρισμένη

να παιζουν μεσα της παιδια

και από κατω να κυλα

εισπρακτορες σφαγμένοι

Θελω να κανω θαυματα

μα πως βρε να σε πείσω

γι άυτο σου λεω γάματα

μοναχος οδοφράγματα

θα κατσω και θα στήσω   

χόρτασα οργη

Βαρεθηκα να περιμένω έναν αιωνα

ποτε πουτανα πια θα γινει επι της γης

ετσι πετω μια πετρα από τον Παρθενωνα

να φτασει εκει στο Σαντιαγο της Χιλης

Ξεψυχισμένη η αθανασια περιμενει

σε μια γωνια ενας ηρωας να τη βρει

μα στο παραδεισο παν μονο οι πεινασμενοι

κι αυτή η πολη εναι γεμάτη χριστιανοι

Τα χρονια περασαν κι πλατη μου βαραινει

δεν λιονταριζω πια και χόρτασα οργη

ζω σε μια πολη με ραγιαδες φορτωμένη

που μου μυριζουνε απ τη πολλη σιωπη

Εντοιχισμένους εχω πανω μου ηγέτες

βρεγμενοι οι ισκιοι τους με σωματα στεγνά

μα θελω μια φορα αυτοι να είναι ικέτες

και να μου γλυφουν σα σκυλια τα αχαμνά

τι ωραια που γλεντάμε

Τι ωραία που περνάμε

τι ωραια που γλεντάμε

παντα ειμαστε χορτάτοι

και ποτε μας δεν πεινάμε

Μια ζωη , ζωη σε ταξη για να φαίνομαι ενταξει

μην αλλάξω τη ζωη μου κι ελπίδα μου πετάξει

παντα εδώ στο ιδιο μέρος και με κρυο και με θέρος

αναπνέω ότι μου δίνουν μεχρι και κενο αέρος

Τι ωραία που περνάμε

τι ωραια που γλεντάμε

παντα ειμαστε χορτάτοι

και ποτε μας δεν πεινάμε

Μια ζωή η ζωή στο κρυο και τα ‘’θελω’’ στο ψυγείο

μη πονέσω όταν φτασει η σειρα μου στο σφαγείο

να ζεσταίνω μες τα βράδια , μη με δουνε κρύα χαδια

μηπως ετσι και περάσω πιο γεματος μες τα άδεια

Τι ωραία που περνάμε

τι ωραια που γλεντάμε

παντα ειμαστε χορτάτοι

και ποτε μας δεν πεινάμε

Μια ζωη , ζωη στη φτήνια αναπνέω με το μήνα

να χορταίνω με των αλλων κι όμως να βρωμάω πείνα

πλεον γεμάτα είναι τα ματια, οι αυλες τα σκαλοπάτια

κι ολη πολη δωρεάν … γαμημένα ανθρωπάκια

40 χρονια νυχτα

Μες την αυλη μου ξαφνικά

ακουω να κάνουν γύρες

είναι κατι λοξά σκυλιά

που μου πετανε ουρλιαχτά

                                          αντι στουπί με μπύρες

                                          Μες τη ζωη μου σα χαφιές

γυρίζει ο εαυτός μου

ανάσκελα κανει χάρες

κι ολο μου λεει με σιωπές

πως είναι ο άνθρωπός μου

 Μες τη κραυγή μου σα χαρτί

που σκίζεται με βια

                                           εχω μια βρώμικη σιωπή

που οτα γεννήθηκα , αυτή

μου εκανε κηδεία

 Μες το κορμι μου εκει βαθειά

                                         στη πείνα ειμαι πήχτρα

ψάχνω να βρω μια φωτιά

μα εχω από τα περσινά

                                       40 χρονια νύχτα

ψόφιο πένθος

Σ΄ ένα καθρέφτη παλι αποψε περιμένω

το νέο προσωπο του γέρου μου εαυτού

για να με δει να παριστάνω το χαμενο

και τον παλιάτσο ενός αψυχου κεφιού

Σ΄ ένα καθρέφτη περιμένω λιγη απάτη

μηπως κι ανοιξουνε τα μεσα μου κελια

να κάτσει πανω μου αφοδεύοντας αγάπη

να παψω πανω του να ΄μια μια γρατζουνιά

Σ΄ ένα καθρέφτη στέκω σούζα σαν το Εθνος

για να φανούνε οι υπάκουες κραυγές

που βγαίνουν μονες τους γλυκά σαν ψόφιο πένθος

και ασπρόμαυρες γλεντούν οικοδομές

Σ΄ ένα καθρέφτη πια σπασμενο περιμένω

να δω τα χαλια μου ν΄ αρπάζουνε φωτιά

να δω το σωμα μου στις ακρες του σπασμένο

κι ας ειμαι ολος μοναχά μία ουρά 

της Δικαιοσύνης το αιδοίο

Μες στη πολη σα ραδικι

περασε αυτος ο μηνας

για να μη χορτασω φρικη

εφτιαξα γιορτη της πεινας

Τα κουταλια από νυστα

και η σουπα από χάλια

που γεμίζει το φασίστα

με τ΄ ανάπηρα του σάλια

Κι από πολη της βιασυνης

μοιαζει πιο κομψο πορνείο

ετσι της Δικαιοσύνης

θα χαρω και ΄γω το αιδοίο

Μες τη πολη σα κορίτσι

πως περνουν οι μερες σκαρτες

για να μη φαει η θλιψη

εφτιαξα εγω ανταρτες

Δεν γουσταρουνε την ηττα

και φωναζουνε στη πολη

μες απ τη ξυνη μου μητρα

αντε ξυπνα ρε καριολη

Και η πολη της βιασυνης

εγινε κομψο πορνείο

ετσι της Δικαιοσύνης

θα χαρω και ΄γω το αιδοίο   

Η χωρα...

Δως μου μια μπουκιά απ τα φιλια σου

κι ασε με στη χωρα των Ναυτίλων

κράτα τα θλιμμένα Σάββατά σου

κι ασε μου εμενα τις Παρασκευές των σκυλων

Πιασμένη στο φουστάνι της πατρίδας

μπροστα σε ένα κρεας με οθόνη

ζητας την ηρωίνη της ελπίδας

μα εγω λεω να παρω μια κούφια μεθαδονη

Ανάπηρα φορέματα οι αρχες σου

παράφρονα χρυσόψαρα τα βαρη

λυπάμαι τις αλκαλικες φωνες σου

μ΄ αποψε παλι στα σκυλια εγω εχω ποντάρει

Η Βολτα

Κανω μια βολτα αναψυχής

με τη ψυχή παρέα

χωρις σκιά , χωρις κορμί

κι ας με φορτώνει μια ζωή

με ένσημα βαρέα

Κανω μια βολτα επι της γης

με τ΄ αστρο μου στη τσέπη

σαν σε γιορτή , σαν σε χαρά

κι ας με φωτίζει μοναχά

όταν ποτέ δεν πρέπει

Κανω μια βολτα στης αυγής

το φως, με το σκοτάδι

που εχω μεσα μου αγκαλιά

κι ας με αφήνει μοναχά

όταν με πιάνει βράδυ

Κανω μια βολτα να με δεις

μεσα στα όνειρά σου

σαν οπτασία μαγική

και ας μην εισαι εσυ εκει

όταν περνώ μπροστά σου 

Πες μου γαμωτο......

Πες μου αν εχει καποιο χρωμα η αγαπη

μονο με σύμφωνα αν εχεις μια κραυγή

μιά σταγονίτσα αν ειν΄ το συμπαν μες το χαρτη

και ν΄ ακουμπήσω ,αν εχει δερμα η αυγη

 Πες μου αν τα παντα σ΄ ένα τιποτα χωρανε

ανασα από έμβρυο αμα μπορω να πιω

τη λύσσα αραγε πως καποιοι τη μετρανε

και το σκοτάδι πως πουλάν με το κιλό

 Πες μου αν ητανε η γη παλιά μπαλονι

τα σ΄ αγαπω , πως είναι ελαττωματικα ?

αν ολοι (οι) μπατσοι είναι γουρουνια δολοφόνοι

ή αν όλα αυτά τα λεω από τα χημικα

...εαυτός

Αν κλαψω ποιος ρωταει γιατι

ή αν θελω να γελάσω

γιατι εγω πρεπει γιατι

σε ΄κεινονε να μοιάσω

Αν σπασω ποιος ρωταει γιατι

ή αν κανω ησυχία

γιατι να κανω εγω γιατι

εκενου τη θητεία

Αραγε ποιος , αραγε ποιος

ποιος είναι αυτος ο εαυτός

γιατι εγω πρεπει γιατι

να ειμαι εγω μα και αυτος

Αν κατσω ποιος ρωταει γιατι

ή αν μπορω να τρεχω

γιατι εγω πρεπει γιατι

εκείνον να αντέχω

Αν παψω  ποιος ρωταει γιατι

ή αν πω εμβατήρια

γιατι να παίρνω εγω γιατι

εκεινου τα αργύρια 

guerrillas ciudades

Οσοι λατρεύουν το κενό

δεν φοβούνται τους ανεμους

και πεθαίνουν ήσυχα

μες σε ήσυχους πολέμους

Νανουρίζουνε σκυλιά

απαγγέλουν μπινελικια

με το φερετρο αγκαλιά

στο θανατο τους κανουν τρυπα

Τσαρλατάνοι Εθνικοί

και μυαλά κελιά ολη (η) πολη

μια κωλομπαρου η ζωη

μα ΄΄αυτοι’’ … ειν ενας Όλοι

μηπως σε λαθος ;;

Πιάσαμε κατηφόρα     Ε-ΕΕΕεε

και τ΄ άστρα ακουμπάμε

μήπως σε λάθος χώρα  Ε-ΕΕΕεε

είμαστε και γελάμε

Φορτώνουμε τη πόλη  Ε-ΕΕΕεε

στα πόδια μας και πάμε

μηπως σε λαθος βόλτα  Ε-ΕΕΕεε

ειμαστε και γλεντάμε

Πίνουμε ένα βήχα  Ε-ΕΕΕεε

κι ομορφα τραγουδάμε

μήπως σε λαθος νύχτα Ε-ΕΕΕεε

ειμαστε και βογκάμε

Ρίχνουμε πανω μας ζωή ΧΟ- ΧΟχο

και σαν νεκροί μεθάμε

μήπως σε λαθος βρε σκηνή ΧΟ- ΧΟχο

είμαστε και νικάμε  

μόνος υπήκοος

Διάττοντες άνθρωποι τη πόλη μου γεμίσαν

και με υπονομες τη φόρτωσαν ζωές

αλάνες γκρέμισαν κι αρένες ήρθαν χτισαν

Λεν΄ αυτοί  ( ΧΟΡΟΣ)

γιατί οι απείθαρχοι ανηκουνε στο χτες

Εκπαιδευμένο ύπνο λεν θα μου διδάξουν

πως η τελεία να ΄ναι ο μόνος μου Θεός

πως όλα μεσα μου καλα πρεπει να κάψω

Λεν΄ αυτοί  ( ΧΟΡΟΣ)

μη γεννηθεί ποτέ ο επόμενος θύμος

Γαρνιρισμένη οθόνη να ΄χω για φαί μου

και σαν σαραβαλος να κάθομαι καημός

ένα κλουβί να είναι ολη η ζωη μου

Λεν΄ αυτοί  ( ΧΟΡΟΣ)

και κάθε ασύνορος για μενα να ΄ναι εχθρός

Μα εγω τη πολη μου θελω να πάρω πίσω

αφου όμως πρωτα ολη τη ρίξω στη φωτιά

απ΄ την αρχη να κάτσω παλι να τη χτισω

Κι ας ειμαι ο… (ΧΟΡΟΣ)

μόνος υπήκοος σ΄ αυτή την ερημιά