Ποταμι

 Ήμουν ποτάμι κάποτε

τώρα ’μαι μαύρο ρεύμα,

και τα νερά μου ξέπλεναν

το γάργαρο μου ψέμα.

Κι όποιος διψούσε για νερό

το στόμα να δροσίσει,

έφευγε κι η γλώσσα του

με ψέμα είχε γεμίσει.

Κι όποιος μια στάλα ζήτησε

αλήθειας απ’ την άλλη,

σαν την κατάπιε σαν σταλιά

την ξέρασε μεγάλη.

Γι’ αυτό και ρέμα μ’ έκαναν,

μ’ έναν ξερό πυθμένα,

να μην μπορεί κανείς να πιει

ποτέ ξανά απ’ μένα.