Σφαγείο

 

Τα δόντια μου τα μέτρησαν πριν βγω απ’ το σπίτι,
να έχω ένα το χαμόγελο μεγάλο, φωτεινό.
Μου είπαν «δείξ’ τα όλα σου, μην κρύψεις ούτε δόντι,
μη σε περάσουν δυστυχή, κακόμοιρο, φτωχό».

Τα όνειρα, μου είπανε, να τα καθαρογράψω,
μην έχω μέσα τίποτα, παράπονο κρυφό,
να σβήσω αν το σκέφτηκα, βαθιά μου να το θάψω,
κι αν με σκουντάει συνέχεια, εγώ να το ξεχνώ.

Κι όταν μου είπαν «έφυγες, όλα σωστά τα έχεις»,
εγώ με κέφι έφυγα, μες στην τρελή χαρά,
συνέχισα χαρούμενος, διπλά ευτυχισμένος,
και στο σφαγείο έτρεξα να κάτσω στη σειρά.