Πάτερ και αφέντη ημών,
αγιασθήτω τ' όνομά σου,
σκλάβος σου παντοτινός,
είμαι στα θελήματά σου
Η εξουσία σου ελθέτω,
στον λαιμό να με πατάει,
και στο στόμα σου θα 'ρθω,
σαν μπουκιά για να με φάει.
Τον άρτον επιούσιον,
δώσ’ μου ένα κομμάτι,
γιατί η φτώχεια, νόστιμη
είναι αν έχει αλάτι.
Και άφες μοι τους πόνους μου,
όλο να μεγαλώνουν,
και πάνω εδώ στις πλάτες μου
το δρόμο τους ν’ απλώνουν.
Και μη εισενέγκης εις πειρασμόν,
κάντονε αγγαρεία,
άμα περάσει απ' το μυαλό
να κάνει ανταρσία.
Αλλά ρύσαι με απ' του πονηρού,
μη γίνει η σκέψη πράξη,
μείνω χωρίς αφεντικό
κι η λευτεριά με κάψει.
Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου