Καρδιά

 Την έχω χρόνια μέσα μου, σαν ζώο μαθημένο,

να τρώει από το πιάτο μου, να μένει νηστική.

Την έχω μάθει στη σιωπή, όταν μιλούν οι άλλοι,

να σκύβει το κεφάλι της, να κάνει την νεκρή.

Την έχω μάθει να πονά, χωρίς να βγάζει άχνα,

μες στη φωτιά να σβήνεται, να είναι βαρετή.

Την έχω μάθει να γυρνά, χωρίς να βρίσκει άκρη,

κι όταν δακρύζει, όρθια να είναι γελαστή.

Ένα πρωί την άκουσα, αλλιώς για να χτυπάει,

τα δόντια της ορθάνοιχτα, να λένε για φωτιά.

Την είδα που σηκώθηκε, χωρίς να με ρωτήσει,

κι μ’ άφησε μοναχό μου, να ψάξει για χαρά.