Ανάπηρος στο σθένος

Στις πλατείες τρέχεις

Με μισή χαρά

Σου κρεμαει η πατρίδα

Λαμπιόνια στην ουρά

Σκλάβος γεννημένος

Είσαι από καιρό

Ανάπηρος στο σθένος

Μ΄ ανάπηρο καημό

Κάτοικος του χρόνου

Έγινες απλά

Μες το καρναβάλι

Πουλιέσαι σε κιλά

Αριθμός με σάρκα

Που κυκλοφορεί

Σου δίνουν μη τους πεθάνεις

Κουπόνια με ζωή

Θεέ μου μεγαλοδύναμε ....ρίξε λιγάκι ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Θεέ μου μεγαλοδύναμε
Που ΄σαι ψηλά ΄κει πάνω
Ρίξε λιγάκι ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Στις φύλακες
Τους συντρόφους να γιανω

Ανάμεσα στα κάγκελα
Βαλε κανα «στολίδι»
Βαλε μασούρι και φωτιά
Και ΄γω για αυτούς
Θα γίνω το φυτίλι

Μπροστά στους χωροφύλακες
Και πάνω στους χαφιέδες
Τραβαω μια πιστολιά
Θεούλη μου
Και τρέχουν οι μπινεδες

Κι όταν θα ΄ρθει η ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Και βγουνε ολοι εξω
Θα ΄μια και ΄γω εκεί μαζι
Θεούλη μου
Μαζι τους να χορέψω

Δύσκολες μέρες που είναι οι Κυριακές

Η σκόνη στάζει πάνω μας και φτιάχνει φυλακές

Και ΄μεις γλυκά και φρόνιμα σερνόμαστε στο χώμα

Δύσκολες μέρες που είναι οι Κυριακές

Σαν πρέπει η ψυχή σου να κουβαλαει το πτώμα

Συντρίβονται οι ήρωες που φτιάχναμε μέχρι χτες

Σε τηλεχειριζόμενες κι ωραίες λαιμητόμους

Δύσκολες μέρες που είναι οι Κυριακές

Κεφάλι να μην έχεις ανάμεσα στους ώμους

Μα υπάρχει ένας παράδεισος γεμάτος με αυλές

Που οι άγγελοι χορεύουνε Θε μου όπως οι διαόλοι

Ωραίες μέρες που είναι οι Κυριακές

Όταν ο δρόμος καίει… μέσα σε κρύα πόλη.



L I L A

Τις χαραμάδες γέμισε με το δικό μου σώμa

Από τον φόβο πλύνε με , να δω αν ποναω ακόμα

Μες τη φωτιά σου ρίξε με , μέσα στο πάτο της θράκας

Για να δω αν θα καεί … ο μέσα μου μαλάκας

Τις τρύπιες τρύπες μου άσε, να τις γεμίσω με σκόνη

Με σκουριασμένες κουρτίνες , να σου σκεπάσω τη πόλη

Κι όταν ξαπλώνω μαζί σου, σαν με κοιταει ο χρόνος

Να του λέω ΓΑΜΗΣΟΥ… δεν είμαι πια μόνος

Σ΄ αυτό το τσίρκο που ζούμε , οι γιοι μας είναι ακροβάτες

Στο Παράδεισο μέσα , θα μπουνε ως παραβάτες

Θα πασαλείβουν Θεούς , σε γαμημένες εξέδρες

Και θα καίνε ΑΚΟΥΣ ?... της εξουσίας πλασιέδες

ευχαριστω alltogethernow

http://www.alltogethernow.gr/gr/default.asp?pageid=71&artid=146&t=στην-κωνσταντίνα-μελοποιημένο-ποίημα-του-ψίτ-ψίτ

Κάθε 6 του Δεκεμβρη

Μόνος μου κυλούσα χρόνια Μέσα στο φτηνό μου σάλιο

Τη κραυγή μου είχα πηδάλιο Μη με σκισουνε τα όρνια

Τσιγαροζουμο η ψυχή μου Άπιωτη κι αγαπησιάρα

Πρώτη μες τη γαμωφαρα Όρθια βρίζει τη ζωή μου

Τρέχουν πάνω μου καρκίνοι Κι όλο το κορμί μου ζέχνει

Άσε να μας βρει η Τέχνη ....Κι όχι όλο εμείς… εκείνη

Τις βρισιές μου δεν τις φτύνω
Ο θύμος μου για να ανέβει
Κάθε 6 του Δεκεμβρη
Από τη φωτιά σου πίνω…

θελεις να ξεφλουδίζουμε μικρους απεργοσπάστες ??

Γλιστρανε εξω απ τα κουστούμια

οι πεθαμενοι και χορευουν πανω – κατω

Πετάγονται εξω απ τα λαγούμια

κι οσοι ΄χουν πιασει της πατριδας τους τον πάτο

Σ΄ αυτό το πάρτι είναι ωραια

Γιατι ο μπουφες είναι γεματος εθνοπλαστες

Ελα και συ – μαζι παρέα

Να ξεφλουδίζουμε μικρους απεργοσπάστες

Αυτό είναι πάρτι – αυτό είναι πάρτι

Εχουν πετάξει οι καλεσμενοι μας τα ράσα

Σπανε τη Χουντα με τοση αγάπη

Και τα συντρίμμια της μαζεύουν με φαράσια

Σ΄ αυτό το παρτι, πανω σε στέκες

Ισορροπούν τα γαμημενα τα ατού τους

Φθαρμένοι κωλοι απ τις καρέκλες

Κολομπαράδες εχουν γινει του εαυτού τους

Αυτό είναι παρτι, με σηκωμενες

Τις γροθιες να ανεμιζουν στον αερα

Κάδοι που βραζουν – λυκοι που ουρλιάζουν

Με μια μολότοφ στα δάχτυλα για βερα

Σ΄ αυτό το πάρτι είναι ωραία

Γιατι ο μπουφες είναι γεματος εθνοπλαστες

Ελα και συ – μαζι παρέα

Να ξεφλουδίζουμε μικρους απεργοσπάστες

Ψάχνουν οι ιδέες ποια είναι πιο νεκρή

Ψάχνουν στα σκουπίδια τα φιλιά τους οι εραστές

Ψάχνουν τα σκυλιά για λιγα χάδια
Ψάχνουν τους ανθρώπους τους να βρουνε οι σκιές
Ψάχνει κι ζωη για καμιά βάρδια

Ψαχνουν οι αφέντες για κρυψώνα στα βαθιά
Ψαχνουν οι αμαρτίες για ρεμάλια
Ψαχνουνε οι μπάτσοι τα αδερφια τους σκατα

Ψαχνουν τα στουπιά να βρουν μπουκάλια

Ψαχνουν οι διαβόλοι τους Θεούς τους για να βρουν
Ψαχνουνε τα Όχι , παρακάλια
Ψαχνουν οι παράδεισοι κι αυτοι καπου να μπουν
Ψαχνει κι βροχη για καμια στάλα

Ψαχνουν οι γριές, ξεχασμενες προσευχές

Ψαχνουν τα τσιγάρα για τζιβάνα
Ψαχνουνε τα λογια να μαζεψουνε βρισιές
Ψαχνουν τα παιδια να βρουν αλάνα

Ψαχνει η εκδίκηση το αιμα της να βρει

Ψαχνουν οι νεράιδες για μαγεία

Ψάχνουν οι ιδέες ποια είναι πιο νεκρή

Να κάνουν πιο αστή τους την κηδεία

Με ξύλινες γραβάτες μες σε φούξια νεκροφόρα

Άνοιξε ο κόσμος και ΄συ εξω του βγαίνεις

Γιατι άρχισε ο αέρας σου και ΄κεινος να σαπίζει

Δεν εισαι μόνος , παλι μαζι σου σέρνεις

Την άσχημη σκιά σου που στο ποδι σου γρυλίζει

Μα έρχεται κι ο αέρας σου επάνω σου με φόρα

Μαζι να ανακαλύψετε τη χωρα των θαυμάτων

Με ξύλινες γραβάτες μες σε φούξια νεκροφόρα

Φθογγίζοντας να λέτε περι τέχνης και γαμάτων

Άνοιξε ο κόσμος και συ σα μούλα γέννα

Πετάχτηκες απ΄ εξω του σα σκύλος να γαυγίζεις

Στραβά εχεις τα πόδια σου και την ουρα στα σκέλια

Μα γρήγορα ελπίζεις λυσσασμένος να γυρίζεις

Μα έρχονται κι ανάσες σου από πανω σου σαν άστρα

Και το καινούριο ουρανο , να δεις δεν σε αφήνουν

Γινανε τα ματια σου δυο γερασμένα σκιάχτρα

Που σ΄ ανοιχτό χωραφι ψάχνουν εξοδο κινδύνου

Δεν άνοιξε ο κοσμος, εσυ εισαι κλεισμένος

Μεσα σε δέρμα γυάλινο να μη σε βρέξει η μπόρα

Δεν πίστεψες πως όλα τα παίρνει ο χαμένος

Και εισαι ο κερδισμένος που τα ΄χει χασει ολα

βγες για την παράσταση

Φοράς τους πιο τρελούς σου/ φόβους για να βγεις

Κι πόλη περιμένει με πόδια ανοιγμένα

Εσύ όμως δεν θέλεις / μέσα της να μπεις

Γιατί δεν μπορείς/ να μπεις ούτε σε σένα

Το δίκιο που γυρεύεις/ είναι σαν ζάρια

Ακόμα κι αν σου κάτσει δεν είναι για εσένα

Βλέπεις η ζωή σου/ πειραγμένη ζυγαριά

Δική τους η ζωή σου ,δική τους κι αρένα

Για λίγη αμαρτία/ δίψασες ξανά

Και μέσα στο μυαλό σου, σου ψιθυρίζει η τρέλα

Ντύνεσαι με στάχτες/ σαν λέρα με φωτιά

Θέλεις να γλεντήσεις στα παρθένα τους μπουρδέλα

Έλα γίνε /…. Ο μάγος τους ΕΣΥ

Και βγες για την παράσταση φορώντας μαύρο βέλο

Έλα βγάλε/… ν΄ αρχίσει η γιορτή

Σάπιο τον λαγό  μέσα απ το καπέλο

http://soundcloud.com/alltogethernow/sets/live-sta-giannina-alzheimer

http://soundcloud.com/alltogethernow/sets/live-sta-giannina-alzheimer

Εισαι ετοιμος για το μεγαλο φιναλε ?

Ζύγισες το βήμα σου και πίσω δεν κοιτάς

Και έτοιμος ξεκίνησες το salto σου mortale

Μα ξέχασες να φλέγεσαι με ότι αγαπάς

Και τώρα είσαι μόνος στο μεγάλο σου φινάλε

Τα χείλη σου σκονίστηκαν με λέξεις που δεν θες

Είσαι ένας τρύπιος άνθρωπος σε prova generale

Δεν βγαίνουν από μέσα σου οι πρησμένες σου κραυγές

Και πάλι είσαι μόνος στο μεγάλο σου φινάλε

Φυλάκισες στο σάλιο σου όλες τις ενοχές

Τις φτύνεις μα εκείνες πάλι πίσω σου γυρνανε

Ψάχνεις μα δεν σου ΄μειναν περίσσιες προσευχές

Και τώρα είσαι μόνος στο μεγάλο σου φινάλε

Ζύγισες το βήμα σου και πίσω δεν κοιτάς

Και έτοιμος ξεκίνησες το salto σου mortale

Μα ξέχασες να φλέγεσαι με ότι αγαπάς

Και τώρα είσαι μόνος στο μεγάλο σου φινάλε

Ότι τυλίγεται με φόβο είναι αυτό που τους ποναει πιο πολύ

Ότι τυλίγεται με φόβο / είναι αυτό που τους ποναει πιο πολύ

Είναι αυτό / που αυτοί φοβούνται

Που σαν ξερή είναι για κεινους συλλαβή

Είναι αυτό / που τους κρυώνει

Που τους σκορπίζει, τους μαζεύει, τους πονά

Που σαν ανδρείκελα / μένουν εκεί

Για τους κάψει η δικη μας η φωτιά

Θα σηκωθώ και τότε φίλε ποιος με πιάνει

Τον ουρανο θα κατεβάσω χαμηλά

Και σε ντελίριο οι λυκοι μου θα έρθουν

Και θα γεμίσουνε τ΄ αστέρια ουρλιαχτά

Τα σκονισμένα τους λιβάδια θα σηκώσω

Και με αερα θα γεμίσω τη φωτιά

Και το θεο τους που ΄ναι κτήνος θα σκοτώσω

Με τη δικη τους – πειραγμένη τη ζαριά

Και το ραμμένο τους θ΄ ανοίξω άδειο μάτι

Να μπω σαν δακρυ και θα ειμαι μυτερό

Και να αφησω στο δικο τους μονοπάτι

Τη λευτεριά που εχει μέσα της η Ηχώ

Σύντροφοι … ανάψτε τα μπουκάλια

Υπέροχα το πτώμα σου χορεύει στα στενά

Χτυπώντας παλαμάκια όλη η πόλη

Τα βήματα κλωτσάμε το κορμί σου απ΄ τη σκιά

Και ένας έχεις μείνει … όλοι κι όλοι

Μια αγέλη από αγέλαστους , όλες σου οι χάρες

Κι ούτε ένα απ΄ τα γαμωτο σου δεν σκάει

Βλέπεις στη οθόνη σου των άλλων τις ζωές

Που άλλος από πίσω τις κουναει

Η φτώχεια , σου φορτώθηκε και σου ΄γινε θεός

Και εσύ εχεις ξεμείνει από χάλια

Έλα , πάμε ήρθε ο καιρός

Σύντροφοι … ανάψτε τα μπουκάλια

Τσάμπα ελευθερία δε χαρίζουν κανενός

Και ΄συ γι΄ αλλού ασε τα παρακάλια

Έλα , πάμε ήρθε ο καιρός

Σύντροφοι … ανάψτε τα μπουκάλια

Πέταξε τα ρούχα σου , να καίγεσαι γυμνός

Κι ελα να σε δροσίσουμε με σάλια

Έλα , πάμε ήρθε ο καιρός

Σύντροφοι … ανάψτε τα μπουκάλια

Ότι φιλε πονά μην ξεχνάς να λατρέψεις

Με γυρίζω σαν τσέπες για να δω αν με εχω

Σε γλυκιά κατηφόρα να με δω αν θα τρέχω

Αν χορεύω – παλεύω αν θα παρω χαμπάρι

Πως ο έρωτας παλι , πάλι απόψε μπλοφάρει

Ψάχνω πως θα νικήσω τον παλιάτσο μου μέσα

Κι ότι πιο ηττημένο εχει μέσα μου μπέσα

Τι ΄ναι αυτό που και πέτρα ροκανίζει και λειώνει

Κι ο,τι ξέρει ν΄ αγαπά – ξερει και να σκοτώνει

Στη πατρίδα μου όλα ειν΄ ανάποδα δένδρα

Σάλια – βήχας – καημοί, κυκλοι μου διχως κέντρα

Που ποτε δεν ξεχνά , να μου πει 2 λεξεις

Ότι φιλε πονά μην ξεχνάς να λατρέψεις

Ότι φιλε πονά μην ξεχνάς να λατρέψεις

Ότι φιλε πονά μην ξεχνάς να λατρέψεις

παράδεισοι καμένοι

Άδεια τα ρούχα σου βαριά

Και περπατάς μέσα στη πόλη

Φοράς μια ψεύτικη χαρά

Και ποτισμένη από φορμόλη

Μία σκιά έχεις για κορμί

Ψυχή γεμάτη ελονοσία

Καθικι άνεργο η ζωή

Πορνογερος η φαντασία

Εδώ νοικιάζουνε σταυρούς

Και οι παράδεισοι καμένοι

Το Σ΄ αγαπώ δεν το ακούς

Γιατί κάνεις εδώ δεν μένει

Η πόλη έγινε φαρδιά

Όμως εσυ ολο στενεύεις

Αυτή καπνίζει και γελά

Και ΄συ αποτσίγαρα μαζεύεις

Χιλιάδες έριξες ζαριές

Μα ούτε μια δεν κερδίζει

Σου ΄μειναν μονό οι κραυγές

Που η τύχη μ΄ άλλον σαλιαρίζει

Εδώ νοικιάζουνε σταυρούς

Και οι παράδεισοι καμένοι

Το Σ΄ αγαπώ δεν το ακούς

Γιατί κάνεις εδώ δεν μένει

130 χρόνια και 7 μήνες

Τις κατηφόρες μου αλλάζω σ΄ ανηφόρες

Και το νοτιά μου τον αλλάζω σε βοριά
Μα μόνο ένα μέσα μου δεν το αλλάζω
Να ΄χω πατρίδα μου του δρόμου τη χαρά

Αλλάζω φάλτσα στα τραγούδια που μ΄ αρέσουν

Αλλάζω κούρνιασμα αλλάζω και γωνιά
Μα μόνο ένα μέσα μου δεν το αλλάζω
Φωτιά να βάλω μες τη μέσα μου φωτιά

Αλλάζω αέρα κι αναπνέω διοξίνες
Αλλάζω έκτρωση να βγω κανονικά
Μα μόνο ένα μέσα μου δεν το αλλάζω

Να ΄ναι η ζωή μου όλη κάλπικη ζαριά

Αλλάζω δερμα από τσακάλι σε αηδόνι

Αλλάζω ρίζες από αθώος σε φονιά

Μα μόνο ένα μέσα μου δεν το αλλάζω

Το πάθος μου για γαμημένη λευτεριά

Ερχόμαστε

Κάπου στα Βαλκάνια , κάτι όμορφα παιδιά

Κουβαλανε κατι που φοβόμαστε

Εχουνε στα χερια τους τσιμέντα και σφυριά

Και το όνομα τους ειναι ΄΄ Ερχόμαστε ΄΄

Σαν σκιές τους δρόμους μας , τρυπούν με άλματα
Όταν στη σιωπή εμείς χανόμαστε
Στήνουν με τις ανάσες τους οδοφράγματα

Που οι φωτιές τους γραφουνε ΄΄ Ερχομαστε ΄΄

Μες τη πόλη πέφτουν , σαν αθόρυβη βροχή

Την ώρα που τη σκόνη μας χαιρόμαστε

Μπαίνουνε στη σάρκα, μας γαμανε τη σιωπή

Και το όνομα τους ειναι ΄΄ Ερχόμαστε ΄΄

Σαν δανεικό – μισό τσιγάρο

Σαν πόλη δίχως εραστές

Με έναν ουρανό από κρύο
Με χαλασμένες χαραυγές
Κι δρόμοι της γεμάτοι αντίο
εγώ



Ίσια πάω
Πάνω στη φωτιά να τρέξω
Ότι αγαπαω
Πάνω μου να το μαζέψω
Να το κάψω
Όλα μες σε μια ανάσα
Να το ανάψω
Στη καρδιά μου την παλιάτσα
εγώ



Τρεκλίζω στο σκοτάδι μου
Ποιο δρόμο πρέπει για να πάρω
Μια ρουφηξιά ολη (η) ζωή
Σαν δανεικό – μισό τσιγάρο
εγώ

Σε σκάρτο κύκλο

Μετράς κάθε ανάσα σου
Σα να ΄ναι κομπολόι
Μοίρα σικέ σου έδωσαν
Μα όλοι είναι αθώοι



Σε σκάρτο κύκλο σ΄ έβαλαν
Που αυτός ποτε δεν κλείνει
Τρύπιες ιδέες σου ΄δωσαν
Και γλύτωσαν εκείνοι



Μια ζωή – ίδιο φαί
Λωτούς να σε κερνανε
Κι όλοι στο δόξα σου πάρτι
Χιλιάρικα κολλανε