Ο καημός

 Στον ώμο μου ένας καημός 

σαν άρρωστο πουλάκι,

κουρνιάζει διχως να πετά

στριμώχνεται μες τα ζεστά

και τρέμει σαν παιδάκι

​Του βαζω ψίχουλα, ψωμί

νερό για τη δροσιά του,

μ’ αυτό κοιτά τον ουρανό,

Κι ας έχει κάτω και τα δυό 

σπασμένα τα φτερά του

​Το πήγα κάποτε ψηλά

να μάθει να πετάει,

μα μόλις είδε τα βουνά,

χώθηκε ακόμα πιο βαθιά

φοβήθηκε να πάει

​Το άφησα σε σύννεφο

να βρει το δρόμο, μόνο

Μα γύρισε το δειλινό

πριν πέσω για να κοιμηθώ

και κάθισε στον ώμο

​Του είπα "φύγε, αφου μπορείς",

με είπε "που να πάω;",

κι εγώ του είπα "πετάξε",

και μου 'πε, όπως με κοίταξε 

"δεν ξέρω να πετάω"

​Κι έτσι ξεμείναμε μαζί

αφού είναι γραφτό μας

εκείνο σέρνει ενα φτερό

κι εγώ απλά καθομαι εδώ

πονώντας για τους δυό μας