Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Οι λεξεις όταν λεγονται πονάνε τη σιωπη

Γεννιέσαι παντα ορθιος και παντα προσοχη
Το γελιο σου το φτιαχνουνε παντα σε κατσαρολα
Επανω σου το ριχνουνε μα πώς να δροσιστεί
Αυτό που τρεχει μεσα σου και που τα καίει όλα

Σε βαζουνε για να κοιτας ένα αδειο ουρανο
Σου λενε αν εχει ξαστεριά εξω για να μην βγαίνεις
Πως πρεπει λεει η κοιλια να τρωει το μυαλο
Μα εσυ χορταινει μοναχα όταν πρωτανασαίνεις

Οι λεξεις όταν λεγονται πονάνε τη σιωπη
Είναι σαν ασπρο ποιημα μεσα σε μαυρο στομα
Αστες να κυλίσουνε να γινουνε βροχή

Αστες να φωναξουνε .. αντέχουμε ακόμα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου