Του Ραμαντάνη τ' άρματα

 Του Ραμαντάνη τ' άρματα

δεν πρέπει να πουλιούνται

μόν' μες τα δικαστήρια

θα πρέπει να κρεμιούνται

​Να τα κοιτούν οι δικαστές

να βγάζουν αποφάσεις

και να θυμούνται - τ' άδικο

πως δεν το αγοράζεις

Ψέμα

 ​Το ψέμα μου θρονιάστηκε

μες στο λαιμό, στην άκρη

και την αλήθεια ρούφηξε

λες κι ήταν ένα δάκρυ

​Μετά πήγε και κάθισε

για τα καλά στο μάτι

κι ό,τι αγαπούσα κι θελα

τώρα το βλέπω άχτι 

​Μετά πήγε κι απλώθηκε

στη γλώσσα μου και φτύνει

λέξεις που θέλω, μακρυα 

και ψεύτικες με αφήνει

​Και τέλος πήγε, ρίζωσε

πάνω στην αγκαλιά μου

κι ό,τι κοντά μου κράταγα

το έστειλε μακριά μου

Σκουλ

 Δεν άντεξα - δεν μπόρεσα

τον ήλιο ν' αντικρίσω

γι' αυτό και αποφάσισα

τον ίσκιο μου να σβήσω

​Με φόρτωσα - με έβαλα

μέσα σε ένα σάκο

και πήγα και με πέταξα

μεσα σε ένα λάκκο

​Και εκεί που ήμουν στερνός

τώρα πια - είμαι πρώτος

κι έχω αναμμένο, έτοιμο

κεράκι για το σκότος

​Χωρίς ενοίκιο είμαι εδώ

και όλος μου ανήκει

και δεν με νοιάζει μια ζωή

να ζήσω σαν σκουλήκι