Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Αγκάθι



Ένας Άγιος άγριος  εφτασε στο χωριο
έτρεχαν στο στομα του λόγια σκληρά σα βραχοι
ειχε στο κεφαλι του παντοτε πυρετό
μα το πιο παραξενο, στη πλατη του ένα αγκαθι

γελαγε γλυκα φαρσί σε πεισμα των καιρών
κι ελεγε πως η ψυχή τρελαίνεται για λαθη
τα ονειρα πως στάζουν απ τα γένια των νεκρών   
και πως.. ολοι στη πλατη μας εχουμε ένα αγκάθι

μας  έλεγε, μας ελεγε ,μας ελεγε πολλα
και ΄κει που ολοι νομιζαμε πως όλα πηγαν στράφι
άρχισε στη πλατη μας κατι να μας πονα
ξεφύτρωνε απ τη ραχη μας ένα μικρο αγκάθι

τον ψαξαμε, τον ψάξαμε μα εκεινος πουθενά
σα ζαβολια απ τα ματια μας, εφυγε πριν μας μαθει
τι κανει αυτό στη πλατη μας, γιατι ολο γελα ;
και τοτε καταλάβαμε , αυτος είναι τ΄ αγκαθι



(*) αφιερωμένο στον Θαναση Μανθο (1956-2003) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου