Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

στραβά

Επιασα τη πεινα μου της ειπα πως πειναω
Μιση κραυγη μου εδωσε μονάχα για να φαω
Μου λεει μιση πως μου δωσε μη βαρυστομαχιασω
Κι αλλη μιση αργοτερα καλα για να χορτασω

Χρονια τη κρατα ζεστη την εχει φυλαγμενη
Εγω εκεινη καρτερω κι αυτη με περιμενει
Φοβαμαι ομως τη στιγμη που θα ρθει να τη φαω
Λαιμαργα μη τη καταπιω κι ακομα εγω πειναω

Στραβά στραβά στραβά κι αναποδα ολα στραβά

Επιασα τη φτωχεια μου της ειπα πως διψαω
Μιση ανασα μου δωσε ισα να ξεφυσω
Ολοκληρη δεν μου δωσε φοβηθηκε μη σκασω
Κι αλλη μιση αργοτερα μου χει να ξεδιψαδω

Χρονια τη κρατα σφιχτα την εχει μες σε γυψο
Κι αυτο που μας χωριζει ειναι το παχος μιας τριχας
Φοβαμαι στο λαρυγγι μου σαν παω να τη ριξω
Εκει επανω μη πνιγω και βγει εξω σαν βηχας.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου