Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

αθόρυβα δειλος

Ποτε μου δεν αγαπησα ποτε μου σαν τρελος
Ποτε μου δεν τυφλώθηκα και βλεπω μονο φως
Ποτε δεν καταλαβα αν ειμαι θλιβερός
Γεννηθηκα να ειμαι πάντα ποταπός

Παντα ημουν βρώμικος και παντοτε θαμπος
Μου εμαθα να στέκομαι αθόρυβα δειλος
Να πιο ασχημος να γινομαι σαχλος
Και πανω απ τα μυρμήγκια να φουσκώνω σα θεος

Το γελιο μου σαπουνισα να φαινομαι κομψος
Και πιστεψα πως επαψα να ειμαι πια τρωτός
Δεν ειδα πως αλλαζω και ΄κει που ΄μουν ανθος
Σιγα-σιγα να γίνομαι και ΄γω αγκυλωτός  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου