Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

παράδεισοι καμένοι


Άδεια τα ρούχα σου βαριά
Και περπατάς μέσα στη πόλη
Φοράς μια ψεύτικη χαρά
Και ποτισμένη από φορμόλη
Μία σκιά έχεις για κορμί
Ψυχή γεμάτη ελονοσία
Καθικι άνεργο η ζωή
Πορνογερος η φαντασία
Εδώ νοικιάζουνε σταυρούς
Και οι παράδεισοι καμένοι
Το Σ΄ αγαπώ δεν το ακούς
Γιατί κάνεις εδώ δεν μένει
Η πόλη έγινε φαρδιά
Όμως εσυ ολο στενεύεις
Αυτή καπνίζει και γελά
Και ΄συ αποτσίγαρα μαζεύεις
Χιλιάδες έριξες ζαριές
Μα ούτε μια δεν κερδίζει
Σου ΄μειναν μονό οι κραυγές
Που η τύχη μ΄ άλλον σαλιαρίζει



Εδώ νοικιάζουνε σταυρούς
Και οι παράδεισοι καμένοι
Το Σ΄ αγαπώ δεν το ακούς
Γιατί κάνεις εδώ δεν μένει



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου