Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Του Κερατά Τσογλανι

σαν μικρη αταξία, γυρνάς στα θρανία

με τρύπιο κεφαλι ν΄αδείασει απ΄τη ζαλη

καφές και τσιγάρο, στιχακια (α)πο νικοτίνη

σε ράτζο η ψυχη, ξαπλωμένη σημασία δεν δίνει



Του κερατά τσογλάνι, κανεις δεν σε πιανει

μπουσουλώντας σε βρήκα και σ΄εχω απο τότε για προίκα

φθαρμένες ιδέες, μου λες κι ειν΄ ωραιες

βαζεις τα γέλια, με κοιτας και ανοίγει τα σκέλια



Σηκω ρε μοναξιά να δω το αναστημά σου

Γαμω την πικρίλα που βγαζει η μαγκιά σου



έλα και δειξε μου την τρύπια καρδιά σου





πουλιέμαι μπροστα σου - μ΄αγοραζεις με γειά σου

ο καιρός σου ειναι σκέτος και σ΄αυτα ΄σαι μαέστρος

σα μολυβι με μαυρίζεις - με καίς - με σαπίζεις

μου κρατάς χερακι - με φυσας....σαν αερακι!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου